The legacy van Falling Down

Al eerder door mij aangegeven, blijft een van de meest onderschatte films van de 90’s toch wel ‘Falling Down’. Naast een vlijmscherpe analyse van de (Amerikaanse) maatschappij,  is het een film vol met tegenstellingen en gelijkenissen.

D-Fens

William ‘D-Fens’ Foster (Michael Douglas) breekt mentaal als hij vast zit  in een file. Hij stapt zijn auto uit en besluit te gaan lopen. William heeft maar een doel. Zijn dochtertje zien op haar verjaardag,  ondanks dat hij een straatverbod tegen zijn vrouw en kind heeft. In een bloedheet Los Angeles en tegengewerkt door verschillende personen op zijn pad, draait hij langzaam door. Gedreven door wanhoop, wordt hij steeds agressiever en gewelddadiger. Maar er is geen weg meer terug.

Wie is eigenlijk de bad guy?

De film speelt hiermee meteen met de vraag of William daadwerkelijk de bad guy is.  Hij valt niemand moedwillig aan, zijn opponenten hebben de afloop van de confrontatie voor een groot deel  aan zichzelf te danken. Wellicht zijn zij juist net op de verkeerde plaats en het verkeerde moment. Ook wordt in de film langzaam duidelijk dat William een man is die niets meer te verliezen heeft. Zijn gezin mag hij niet meer zien na zijn scheiding, hij woont noodgedwongen bij zijn moeder en houdt voor haar verborgen dat hij geen baan meer heeft. Hij vertrekt elke morgen voor het oog, met zijn lege koffer, nergens naar toe.

Symboliek

De lege koffer is zijn eerste wapen. De film kent dan veel symboliek. Uit elke confrontatie neemt hij steeds een zwaarder wapen mee. Maar het laatste wapen, een waterpistool in zijn binnenzak en het meest onschuldige, luidt zijn einde in.  Dat wordt gesymboliseerd als hij vlak daarvoor zijn eigen pistool op de grond legt. Zo laat hij letterlijk maar vooral figuurlijk zijn defensie zakken.

Parallel mVastleggen in volledig scherm 26-4-2016 133715et de slooptocht van William loopt het verhaal van inspecteur Prendergast (Robert Duval) die hem achterna zit. Het is zijn laatste werkdag voor het pensioen. Hij wordt tijdens zijn zoektocht door zijn vrouw zwaar onder druk gezet om die dag eerder te stoppen met zijn werk. De onderliggende reden is het verlies van hun eigen dochtertje. Dat heeft Prendergast  min of meer met William gemeen en dat leidt tot een dramatische confrontatie tussen hen.

Dunne lijn

De legacy van de film is dat het, net als William’s bril, tijdloos is. Het kaart zware (en ook minder zware) maatschappelijke issues aan die nog steeds actueel zijn. Treffend is  de legendarische scene waar een man in zijn eentje voor een bank protesteert omdat hij niet  ‘economically valuable’  zou zijn en geen hypotheek krijgt. Als hij en William oog in oog staan, zegt hij ‘remember me’. Hij lijkt, ook slachtoffer van het economische systeem, als enige wel sympathie te krijgen van William.

Ook laat de film zien dat naast persoonlijke motieven, de omgeving sterke invloed heeft op het overschrijden van de dunne lijnen tussen goed en kwaad of  frustratie en agressie. Van nature veel lijkend op elkaar en allebei met een doel voor zich, draaien in de film de rollen van Prendergast en Foster dan ook langzaam om. Prendergast, in het begin een wat slappe man, wordt steeds daadkrachtiger. Daarentegen raakt William gedesillusioneerd tot bij hem de overtuiging inslaat dat het klaar is. Het is game over, he has falling down.

Vastleggen in volledig scherm 26-4-2016 133735

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s