Glammin ‘in the 80’s: Poison

Pinkpop was een weerzien van oude bekenden, fantastisch. Good old Faith no More, Bodycount mét Ice T en natuurlijk Slash. Zij zijn figuurlijk datgene wat je overhoudt als je hedendaags met een zeef door 80’s en 90’s vijver gaat. Dan komen zowaar acts uit het prut tevoorschijn die het nog steeds goed doen op de popfestivals. En de glamrock bands met hun aalgladde imago glippen makkelijk door de zeef heen.

Guns vs Poison

Terwijl dat soort bandjes heel vaak nog steeds bestaan. ‘Dat soort’ klinkt een beetje neerbuigend, maar bijvoorbeeld bands als Guns N’Roses, die net zo dreven op imago,  keken wel wat neer op die typische 80’s glamrock bands. De heren stelden dat bij Poison de spiegel als het belangrijkste instrument werd beschouwd. Ok, een punt hadden ze toen wel, maar tussen Guns en Poison lag het in die tijd ook iets dieper.

Slash’double date

De strubbelingen  komen vooral voort uit een ervaring van Gunner Slash met de band toen hij nog een onbekende gitarist was.Slash en een vriend hebben midden 80’s een double date en worden backstage uitgenodigd bij Poison, in die tijd een van de stoerste en populairste bands in LA.  Aan het eind van het verhaal worden de twee dates wel binnengelaten en moeten Slash en die vriend zichzelf maar vermaken. Toevallig krijgt Slash kort daarna een baantje in een opnamestudio. Op zijn eerste dag blijkt dat hij teaboy is voor datzelfde Poison.

Rollen draaien om

Dat is niet de bedoeling.Slash maakt meteen rechtsomkeert. Waan van de dag, want Slash heeft later nog auditie gedaan voor de band maar verliest van C.C. DeVille. Eind 80’s draaien in LA en de muziekwereld de rollen. Guns is stoer en Poison heeft met gitarist C.C. DeVille  een slechte kopie van Slash in haar gelederen.  Althans, dat is de opinie van media die Poison plaatst in de categorie van de ‘softies’ als Def Leppard, Extreme en Bon Jovi. Feit is echter dat de band, net als andere glamrock bands, best wel  talent heeft.

Every rose has it’s thorn

De stijl verandert dan ook iets en glamacts komen eind 80’s massaal met ballads. Zanger Brett Michaels schrijft hun grootste hit ‘Every rose has it’s thorn’ naar aanleiding van zijn breuk met zijn toenmalige vriendin Tracy Lewis. Het nummer wordt later nog aangevuld met nieuwe coupletten en groeit uit tot Poison’s signaturensong. Strekking van het verhaal is dat het contrast soms groot kan zijn, Brett stelt dan ook dat zijn carrière (de roos) een enorme boost kreeg door deze pijnlijke breuk(doorn) .

Gewoon weer het oude liedje

Net als bij Slash. Hoewel de breuk tussen hem en Poison niet zo pijnlijk was, heeft die keuze tussen hem en CC voor een heel aanzienlijk deel het muzikale lot van zowel de Guns als Poison de andere richting op laten zwaaien. En nu?  Brett is, ondanks zijn hersenbloeding in 2010 , hedendaags weer helemaal de oude. Net als de band,  die dat 80’s reportoire nog regelmatig speelt.  En daar ligt meteen de reden dat anno 2015 Slash op Pinkpop staat en Poison niet.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s