Flashback 2001: “Don’t assume. It makes an ‘ass’ out of ‘u’ and ‘me’ “.

In 2001 worden we geconfronteerd met de mockumentery, een combinatie van documentary en mocking, oftewel spotten met realiteit. Met deze al bestaande oervorm van scripting reality, in scene gezet en met aangedikte karakters, creëren Ricky Gervais en Stephen Merchant ‘The Office’.  Met  opzettelijk een vrij onbekende werkplek als locatie . We kennen allemaal papier, maar wat weten jij en ik nu echt over een papierhandel?

David Brent

Toch is herkenbaarheid een grote factor in het eerste succes in eigen land. Iedere Brit kent immers wel vanuit het werk een Gareth, Tim, Dawn of een Chris Finch. Of een leidinggevende als David Brent. Volgens hemzelf een sociaal succes op alle fronten, maar  gespecialiseerd in het creëren van  ongemakkelijke en pijnlijke situaties voor zijn omgeving. De rol is een knappe prestatie van de voormalig popartiest Ricky Gervais.Ondanks dat hij tijdens de opnames nog weinig acteerervaring heeft,  draagt hij de serie en maakt hij van David een van de populairste personages ooit op de Britse tv.

Fin Muir

En The Office zelf wordt nu gezien als een van de beste series ooit van Britse bodem . Daar zag het eerst niet naar uit. De serie wordt achteraf gezien gered door de begintune. Om  de uitzichtloze kantoorbaan in het nog meer uitzichtloze Slough te illustreren,  kiezen Ricky en Stephen ondanks David Brent’s onuitputtelijke muzikaliteit,een oude hit van Rod Stewart. Voor de serie zingt rocker Fin Muir, ‘Handbags and Gladrags’ opnieuw in voor de aftiteling. Het nummer wordt na de eerste serie een hit in de versie van The Stereophonics en daar is de hernieuwde aandacht voor de serie. En de redding.

Losse eindjes

De serie heeft nu, na bijna vijftien jaar, best wat gelijkenissen met Fawlty Towers.  Naast die waardering met de jaren, zijn van The Office ook een beperkt aantal afleveringen gemaakt. Nadat het met serie twee wel een succes wordt, kapt het duo er zelf mee. De teller blijft staan op twaalf afleveringen. En twee afsluitende kerstspecials, waarin Ricky en Steven naar mijn mening het beste voor het laatst hebben bewaard. De serie wordt dan ook zeer vakkundig afgesloten door alle losse en minder losse eindjes aan elkaar te knopen.

Back to reality

Een van die belangrijkste losse eindjes in een serie waar het draait om perceptie en realiteit, is dat David zichzelf op het laatst bewust wordt van dit verschil. Hij beseft dat je er niet vanuit moet gaan dat iedereen het altijd leuk vindt wat je doet of zegt. Dat je niet met iedereen vrienden hoeft te zijn. Zoals hij al  in de serie treffend beschrijft:”Don’t assume. It makes an ‘ass’ out of ‘u’ and ‘me’ “. Meer reality-check kan niet worden verkregen in een serie waar men een loopje met de realiteit neemt.

Screenshots4

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s