Scatman John – Scatman (1995)

Een van de anti-helden uit de ’90’s is wel John Larkin, the Scatman. Dat hij een jeugdheld wordt, kan hij begin 90’s niet voorspellen. Niemand eigenlijk. Dat heeft twee redenen:Hij is zeer into Jazz en hij stottert. Met die combinatie kan je het normaal gesproken ook in de ’90’s bij de jeugd vergeten. Maar tegen alle verhoudingen in, brengt  juist die combinatie met als uitkomst scatten hem wereldfaam.

Scatten

Duurde wel even. Na een moeilijke periode in de 80’s en een anoniem bestaan als Jazz-pianist, gooit hij het, na de ontmoeting met zijn latere vrouw Judy, over een andere boeg. Al stotterend vanaf zijn jeugd, ontdekt hij langzaam dat de zwakte kan worden omgezet in een sterk punt. Pianist John begint door het spraakgebrek pas laat met zingen en merkt als hij naar andere stromingen als house luistert, de samples veel doen denken aan het ‘scatten’ op beroemde jazz-platen. Dat zijn vaak kreten in onzintaal (Doo-wop en Doo-wee), gebruikt als bruggetjes om van het ene couplet naar het andere te gaan.

Stotteren is stoer in 1995

Stotteraar John gebruikt die bruggetjes als spraakoefeningen en de parallellen  met de net opkomende Eurodance,bieden wellicht een nieuwe muzikale richting. John, gesterkt na een succesvol optreden in het Alexandra Hotel in Noorwegen , gaat op advies van zijn manager Manfred Zähringer gewoon weer eens een plaat opnemen. Het tweede album waarop hij een nieuwe muzikale richting opgaat , verbleekt het anonieme debuut uit de 80’s volledig .  En zo brengt John ons de  ‘scatsound‘. In Nederland vinden  we het helaas alleen in 1995 grappig, met zelfs scat-wedstrijden op de radio. In  Duitsland en Japan daarentegen heeft hij nog wat langer succes met zijn derde album ‘Everybody Jam!”

Take you time

‘Jam voor iedereen!’, zou Louis Van Gaal het vertalen.  En door het aanprijzen van alles en nog wat, is hij vooral in Japan een grote ster. Letterlijk. De platenmaatschappij wil zo snel mogelijk een vierde album, maar John neemt rustig de tijd en laat zich niet meevoeren met de waan(zin) van de dag. ‘Take your time’ is dan als uiteindelijke albumtitel best toepasselijk, maar alleen heeft hij minder tijd dan gedacht. In 1999 overlijdt hij. Anno 2015 heeft hij nog steeds  een enorme aanhang. Het is dus een van de weinige eendagsvliegen uit de ’90’s die nou eens niet  ski bi di bi di do bap do do bam do  in de vergetelheid is geraakt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s