Column: Zeg (n)iets (terugblik 2014 )


Een van de mooiste platen van het afgelopen jaar, was die van de act A Great Big World met ‘Say something’.  Ja, zeg iets. Ook als je niets zegt. Op het juiste moment. Daarmee kan het hele afgelopen jaar worden samengevat. Ondanks de laatste secondes van dit jaar nog even op zich laten wachten. Ondanks ik wellicht voor mijn beurt praat.

Net als een Europarlementariër die in februari staat te speechen op een geïmproviseerd podium in Kiev. Zijn woorden en beloften galmen over het plein dat al sinds het voorgaande  jaar het nieuws beheerst. Dat het de situatie verslechtert is een eigen constatering, dat het de situatie niet helpt verbeteren, is een feit. Zeg liever niets. Als maanden later de rookwolken van een verwoest vliegtuig zijn opgetrokken, verandert medeleven snel in woede en juist op het moment dat er wat valt te zeggen blijft het stil.

Zeg iets. Juist op dit moment.

Maar het blijft te lang stil. Stilte na de storm. Als een Waylon en Ilse die niets zeggen wanneer de media hen een simpele vraag stelt. Als geliefden die niet antwoorden nadat ze verdwijnen van de  radar. Of het in Panama of Oekraïne is. Het wekt vragen op, maar niets  zeggen is altijd met een reden.Niets zeggen is onmacht. Laat daarom met niets zeggen de beelden voor je laten spreken. Als een blanke agent die een bewoner van Ferguson omhelst.Meer dan duizend woorden samengevat in een plaatje.

Ondertussen zwijgen we en kijken we toe. Zo vaak. Te vaak. Wanneer eenmansacties van een gek, in wiens naam dan ook, van Ottawa tot Brussel, ons als zwijgende meerderheid keer op  keer doen verbijsteren. Als Koerdische vluchtelingen over de Turkse grens kijken naar hun dorp Kobani in Syrië. Als het weer los gaat in Gaza. Als voor de zoveelste keer een remedie tegen Ebola niet werkt.

Maar met niets zeggen geef je ook een signaal af.  Als een Schot in een stemhok die stemt voor het oude. Als een gelande ruimtezonde Philae op de komeet 67P / CG.  Een signaal in de leegte.  Een opvallende leegte.  Philip Seymour Hoffmann, Seth Gaaikema, Rik Mayall, Wubbo Ockels en anderen die in 2014 achterblijven, zullen echter in woord en geluid voortleven. We blijven putten uit het voorgaande jaar. Daarom is  niets zeggen vooral daden laten spreken.

Als een Van Persie die met een snoekduik een wedstrijd doet kantelen. Met een bak water over je heen of als een Google topman Alan Eustace die van 41 kilometer hoogte op de aarde belandt. De handreiking tussen Amerika en Cuba na tig jaar. Een podiumplaats in Sotsji. Momenten, niets zeggend.

Door die ene spatie tussen die laatste woorden laten ze een indrukwekkend jaar achter.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s