Simple Minds – Don’t you forget about me (1985)

Soms moet je concessies doen. Naar jezelf en naar anderen. Daar draait het om in  ‘The Breakfast club’. De film wordt gezien als de ultieme en meteen ook het beste werk van die illustere groep acteurs en actrices, de beruchte Brat Pack. Maar het is vooral het beste werk  van de te vroeg overleden  John Hughes, een echte held van mij. Als regisseur, scriptschrijver en producent drukte hij een stempel op deze 80’s mijlpaal. Een universeel werkje, vooral omdat het ingaat op maatschappelijke en intermenselijke issues vanuit het oogpunt van vijf totaal verschillende tieners. En ook hier is het een vorm van stempel drukken, namelijk de ‘hokjesgeest’.

Gemeenschappelijke vijand

Ieder personage plaatst de anderen en zichzelf in categorieën. Zo hebben we hier een atleet, een prinses, een psycho, een crimineel en een nerd. Deze vijf scholieren moeten in de film om allerlei redenen voor straf een zaterdag op school doorbrengen, onder supervisie van het hoofd Richard Vernon. Mede door Richard als gemeenschappelijke vijand, groeit de groep naar elkaar toe en ontdekken ze dat ze meer gemeenschappelijk hebben dan op het eerste gezicht lijkt.Lijkt wel een beetje op de haat-liefde verhouding tussen Simple Minds en “Don’t You (Forget About Me)”.

Helaas, Billy Idol

Een hit tegen wil en dank. “Don’t You (Forget About Me)” werd speciaal voor de film geschreven door Keith Forsey en Steve Schiff.  Als zijn vaste producer ging hij eerst naar Billy Idol, die vond het niet zijn ding,daarna sloeg Bryan Ferry het ook af. Billy heeft er het meeste spijt van gehad, gezien zijn cover op een ‘Greatest hits’. Het zal bijna iets voor het onderdeel ‘parallel universum’ zijn. Want Billy was ook niet zien als  T-1000 in Terminator 2, maar dat kwam door zijn motorongeluk. Dat terzijde, het maakt Simple Minds dus derde keus, maar zij willen het nummer ook niet.

Keith dramt door

Nee, er is een echte aversie tegen het nummer. Keyboardspeler Mick had het nummer in eerste instantie al namens de band afgekeurd, maar Keith zet door. Na pas een half jaar, de druk van de platenmaatschappij en een persoonlijke ontmoeting met Keith, gaat de band om. En ze nemen het met tegenzin op. Het is simpelweg niet hun eigen nummer, met name tekstueel. Maar iets waar je het meest tegenop ziet, valt achteraf het meest mee, wordt vaak gezegd. Is zanger Jim Kerr het roerig mee eens.

Concessies

Want vergeet nooit de plaat die je het grote succes heeft gebracht. Hoewel het nummer anno 2014 nog steeds niet tot de meest favoriete tracks van de band behoort, geeft hij aan dat ze er wel hun eigen sound aan hebben gegeven en ze het gewoon tijdens optredens spelen. Dat kun je zien als een concessie naar het publiek. Maar Jim en de andere bandleden weten als geen ander dat je het soms goed uitpakt als je concessies moet doen. De band is daarom met ‘Don’t you forget about me’ meer ‘Breakfast club’ dan ze willen toegeven.

Vastleggen in volledig scherm 1-11-2014 230536

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s