Overleven alles: Survivor

Survivor heeft achteraf niet ‘The moment of truth’ met de gelijknamige soundtrack uit Karate Kid 1 (1984) . Nee, de echte krachtmeting tussen muziek en film, een confrontatie tussen rock en Rocky, vindt al twee jaar eerder met ‘Eye of the tiger’ uit Rocky 3 plaats. En Survivor stapt hiermee als winnaar uit de ring, de plaat wordt een klassieker op soundtrack-gebied.

Juiste toon, nu de juiste scene

Met name voor boegbeeld Jimi Jamison. Ondanks dat het nummer wordt (in)gezongen door Dave Bickler. In een interview voor Classic bands, legt drummer Marc Droubay uit dat de zoektocht naar de juiste toon de meeste tijd in beslag neemt.  Sylvester Stallone geeft na het opnemen van de film wel een voorzetje: ‘Another one bites the dust’ van Queen, maar dat wordt een hele rechtenkwestie.

Via vriend Tony Scotti, de directeur van Survivor’s platenmaatschappij, legt hij dit voor aan Jim Petrik en Frankie Sullivan van Survivor. Zij vragen Sylvester de hele film op te sturen. Tijdens het intensief bestuderen van de film,  blijven ze bij één specifieke scene hangen. Het is de scene waarin door Apollo wordt gesteld dat Rocky  ‘het oog van de tijger’ heeft verloren. Bingo, dat is het startpunt.

Dolph Lundgeren

Het startpunt naar een enorm succes. Rocky 3 wordt de grote doorbraak voor de band, maar ook van voormalig bodyguard Mr T, die trouwens van Stallone op dieet moet. Dit succes vraagt om een opvolger. Survivor is inmiddels de huisband, maar met Mr. T’s carrière gelanceerd in The A Team, moet er een andere tegenstander komen. Enter acteur Dolph Lundgren, op dat moment net gecast voor Rambo 1.

Dolph solliciteert rechtstreeks aan Stallone voor Rocky 4,  als hij eerder voor deel drie is afgewezen. Stallone, onder de indruk,  maakt hem  Mr T.’s opvolger als de Rus Drago.  Lundgren, vechtsport-kampioen en groot fan van de Rocky franchise, neemt de opdracht van Stallone om realistisch te zijn in de ring, heel serieus. Stallone belandt na een enorme klap van Dolph,  met hartproblemen in het ziekenhuis.

Soundtrack vs. soundtrack

Ondanks hierdoor een toepasselijke titel, komt Survivor alleen door de film geïnspireerd, met  ‘Burning heart’ als opvolger van ‘Eye of the tiger’.  Persoonlijk vind ik deze clash tussen Rocky en Drago  beter, maar commercieel was zowel film als soundtrack  minder succesvol. Meerderheid beslist.  Goed, het was meer ingetogen, en het lag wellicht aan het thema Koude Oorlog. Zeitgeist dus, wat meer tijdsgebonden. Maar hierdoor komt de plaat in de schaduw van zijn grote voorganger te staan.

Jimi Jamison

Bij Survivor is het met Dave Bickler net andersom. Als eerdere zanger wordt  hij door ex-Cobra zanger Jimi overvleugeld. Net als de band zelf door andere bands.  Toch overleeft Survivor de muziekwereld tot op heden, met een paar jaar terug zelfs met beide zangers  in de gelederen. Geheel in lijn van zijn band, maakt Jimi in de 90’s solo uitstapjes met veelal soundtracks. Hij wordt qua soundtracks een echte Bill Medley met bijvoorbeeld de ‘Baywatch’ titelsong ‘I always here’. Titel klopt trouwens helemaal.  Jimi Jamison overleed in 2014, maar leeft muzikaal voort door een hele rits soundtracks.

Zeitgeist: Tijdsbrug

Even een meer persoonlijk nootje op deze site. Mijn vader is in de 80’s gek op fotografie, net als ik nu. Na elke Vaderdag en verjaardag wordt zijn camera groter, beter en zijn verzameling cameraspullen weer uitgebreider als hij weer een zoomlens of ander accessoire voor zijn camera krijgt.

Na elke vakantie, elke gelegenheid, zit hij uren aan de tafel de negatieven te knippen, keurt hij ze in een scanapparaat, om ze daarna in een diaraampje te doen. Monnikenwerk. Maar hij gaat er helemaal in op. Het is passie. Het levert later, zowel voor hem als ook voor ons, vele avonden plezier op als zijn foto’s op een groot doek worden geprojecteerd. Ondertussen stapelen de diabakken zich op.

Maar na zijn plotselinge overlijden blijven de bakken met meer dan duizend dia’s onaangeroerd, hulpeloos staan. Ze worden voorzichtig opgepakt als er een verhuizing plaatsvindt. Daarna worden er weer  nieuwe lagen stof gecreëerd. En geen nieuwe dia’s meer.

We kijken voortaan de foto’s enkel in albums, op papier, en de bakken verhuizen mee. Niet meer dan dat, ze blijven op de nieuwe plek staan. Geregeld, vaak net na diezelfde verhuizing,  is er toch weer even een sterke opwelling van nieuwsgierigheid, een vlaag van nostalgie, en wordt er een toekomstige avond gepland waar ik samen met ma de dia-avond van vroeger nog een keer ga herleven. Maar er is altijd wel een excuus om dat niet te doen. Het is anders, het is niet meer hetzelfde. Druk. Tijden veranderen. Wij veranderen. En dat is ook met de techniek.

Want dia’s en fotoalbums krijgen langzaam een digitale variant. Net als de mens, raakt apparatuur, techniek en kennis verouderd. Als ik weer eens naar de diabakken, de projector, de snoeren kijk en vergeefs zoek naar een plek om de dia’s te projecteren, moet het anders.

Er moet pronto zo’n scanapparaat komen dat meteen ook de dia’s digitaal kan opslaan. Die aanschaf, een paar jaar geleden, geeft een boost. De oude dia-avonden herleven een korte tijd later even weer als ik, samen met ma,  door de dia’s kijk. Het lijkt net alsof pa bijna ons hele leven samen, elk detail, op de dia heeft gezet. Of hij een voorgevoel heeft gehad.

Na elk stuk historie en nostalgie, drukt ma op de knop en slaat deze herinnering op. Elke dia. Wanneer er tijd voor is. Monnikenwerk. Maar met elke druk op de knop, komt er weer een foto van pa het digitale tijdperk binnen. En zo ontstaat er tijdens die hernieuwde ontmoeting met het verleden en de daaropvolgende verhalen, ondertussen een uitgebreid digitaal archief.

Als ik een jaar later die enorme rij foto’s op mijn beeldscherm zie, besluit ik ze digitaal iets op te poetsen. De vale 80’s kleur iets aandikken, hier en daar iets scherper maken, soms wat bijsnijden. Maar alleen het hoognodige, pa’s werk moet zoveel mogelijk in tact blijven.

Zo zijn, vandaag precies 32 jaar na zijn overlijden, een paar van pa’s foto’s  de illustratie van dit wereldwijd gelezen bericht.  En nu kijkend naar zijn oude camera, voelt het alsof het werk van pa is afgemaakt. Met dit is er een tijdsbrug tussen nu en 1985 gecreëerd.  Het is een creatief één tweetje met pa, een betere ode is er niet.

 

Het echte werk was toch in de 90’s : Toni Di Bart

Een muzikale hype heeft vaak een korte levensduur, vooral hedendaags.  Plots is het er en niet het publiek, maar de artiest is in de meeste gevallen het meest verrast. Daarom hoor je van zo’n overrompelde artiest daarna al snel niets meer. Want overuigd van de juiste formule, herhaalt hij tevergeefs nog eens het kunstje. Zo blijft hij drijven op die ene hit, waardoor het wel wat Ben Cramer krijgt. Koning voor een dag, levenslang ‘De clown’ zingen. Of in het geval van Toni Di Bart, ‘The real thing’.  Toni di wie?’

Avondje stappen leidt tot wereldhit

Toni Di Bart. Ok, even een rewind. Het is mei 1994 en Toni staat aan kop in de Britse hitlijsten. Wacht, dat is een half jaar te ver. Even terugspoelen en we dan vinden Antonio Carmine Di Bartolomeo , een loodgieter, sleutelend aan zijn nieuwste track in een zelfgebouwde studio boven zijn winkeltje Cameo Bathrooms.

Neh, het is hem nog net niet en hij besluit ter inspiratie een avondje te gaan stappen.Daar ontmoet hij in een club het stel Andy Blissit en Lucinda Drayton die als componisten voor anderen zijn begonnen. Dat verandert alles. Zo wordt Antonio die avond Tony, maar met name de track zelf verandert drastisch. De naamloze track wordt door de drie gauw uitgebouwd met nieuwe beats en vocals tot ‘The real thing’.

Slowstarter

De nieuwe plaat wordt best snel opgepikt door diverse clubs in de omgeving, maar pas na een half jaar bereikt de plaat de grote Britse radiostations.Een klassieke slowstarter, maar dan gaat het hard. De plaat breekt na de UK ook internationaal door omdat in de 90’s een nummer 1 in Engeland nog  alle deuren opent. Ook voor  Lucinda en Andy. Zij vestigen zich definitief als componisten en krijgen naast Tony ook een platendeal.

Tony’s zusje verandert het verhaal

Op een avond, als Andy en Tony op weg zijn naar weer een optreden, besluiten ze nog even lang Tony’s zus te gaan. Dat heeft grote gevolgen voor de muzikale richting van met name Andy.  Want de zus van Toni vertelt enthousiast over haar nieuwe passie en zo steekt zij Andy met het Raya Yoga Meditatie programma aan. Flip da script, dat verandert alles. Met name Andy’s en Lucinda’s muziekrichting. Ze besluiten zich op meditatie te richten met het album ‘Suicide Angel’.

Toni Di Ben

Meer muzikale suïcide, want binnen een jaar zijn ze hun platendeal en manager kwijt. Dat  boeit het duo totaal niet. Ze starten het label Blissful Records en daaruit ontstaat de band Bliss.  Deze groep blijft net zo lang als hun huwelijk bestaan, namelijk 2007. Daarna gaan Linday en Andy  ieder hun eigen weg met ieder hun eigen site.

Maar waar is Tony gebleven in dit verhaal? Oh, die probeert zijn enorme hit natuurlijk te toppen. Zijn andere releases als ‘Do it’ worden, ondanks wederom inbreng van Andy en Lucinda, een aanzienlijk minder succes. Dan maar een album, maar die promotie komt net iets te laat . Tony is al de Ben Cramer uit de 90’s.  Ach, dan nog tig keer die ene grote hit remixen. Helaas, er valt niets meer bij te sturen. De ‘Real thing’ hebben we twintig jaar geleden al gehoord.

Korte ruimtevlucht naar het sterrendom: Babylon Zoo

In de 70’s heb je een scetch van Monty Phyton. Een kaper van een vliegtuig met bestemming Cuba, wil graag naar Luton. Hij wordt boven Engeland gedropt, pakt de bus naar Luton, maar deze bus wordt weer gekaapt door iemand die naar Cuba wil. Geen timeloop natuurlijk, maar in de sketch is het ook een vorm van rondjes draaien, het begin is meteen het einde. In de muziekwereld kom je dat  ook tegen, neem  in de jaren ’90  ‘Spaceman’ van Babylon Zoo.

Promotie zoekt promotie

En juist dat begin en einde van de plaat is de trigger van het succes, dat ruim twintig jaar geleden begint als de plaat juist niet door Radio 1 van de BBC  maar wel door een stel reclamemakers wordt opgepakt. Het wordt daarmee verrassend toch de snelst verkochte plaat in decennia in de UK. Dat vooral omdat veel mensen benieuwd zijn naar het resterende gedeelte van de plaat.

Goed, zo helpt men elkaar. Want we hebben het over de 90’s, het is de tijd dat Levi’s vrijwel altijd succesvol een -tweetjes met de muziekwereld doet met haar reclames. En laat nou net het opgestarte project Babylon Zoo ook die promotie hard nodig hebben.  Zeker na al die moeite die Jas Mann al heeft moeten doen,  de man met de ‘the X-Ray Eyes’. Het is zijn belangrijkste handelsmerk als uitgangsbord van deze aan de weg timmerende band.

Nieuwe Jas

Hoewel band? Ondanks dat de de act zo wordt voorgesteld, wordt het latere debuutalbum opgenomen in de studio van Jas, schrijft hij de nummers, speelt hij vele instrumenten zelf en doet ook de geluidseffecten  zelf met onder andere een speelgoedmicrofoon. Laten we het maar gewoon houden op de volgende vergelijking, Babylon Zoo = Jas Mann.

En die Jas moet namelijk alles opnieuw doen. Letterlijk alles. Dat komt door Clive Black. Als de ontdekker van Jas overstapt naar een andere platenmaatschappij, staat hij erop dat Jas en zijn werk ook meegaan. Het gevolg is dat al het opgenomen materiaal, inclusief ‘Spaceman’ moet worden vernietigd en opnieuw moet worden opgenomen vanwege de rechten.

Levi’s vindt inspiratie

Een hele klus en alles wordt weggewerkt, op een singletje na. Op een lokaal stationnetje in Manchester hebben ze nog die oude, obscure promo-single en die blijven ze draaien.  Ondanks dat het  een vreemd nummer blijft, is dat nou die trigger. Want ook de reclameafdeling van Levi’s luistert mee. In het nummer zien ze de benodigde soundtrack voor de nieuwe campagne.

Goed, alleen het begin en einde van de plaat is interessant, maar dat is toch ook promotie?  Het is een  marketing-trucje uit het boekje, want benieuwd naar het midden van de plaat, ontstaat er later een hype om het nummer. De plaat verkoopt daarom alleen al 418.000 exemplaren in zijn eerste week van release in de UK.  In die tijd een recordverkoop. Yes, man, zal Jas Mann op dat moment denken.

Deze keer nul promotie

Dat gaat lekker, dat moet het begin zijn  van een glansrijke carrière. Nee, dat valt erg tegen. Na het vertrek van Clive en daarna problemen met de nieuwe leiding, komt er nog wel een tweede album. Alleen gaat dat iedereen volledig voorbij. Want nu zijn er geen reclamemakers die een muziekje nodig hebben en  de band  Jas, maakt nul promotie.

Dat is voor een act dat alles aan promotie te danken heeft, natuurlijk een enkeltje vergetelheid. En nu? Als CEO van mediabedrijf Indomina Group, roept hij al jaren dat er wel  eens een nieuw album uit komt,  Ideetje had hij al eerder, ‘Cold Clockwork Doll’, met de releasedatum:ooit.  Wanneer, dat staat in de sterren geschreven. Of in een nieuw platencontract.

Reminded and Rewinded Top 3: Stof tot nadenken

De afgelopen maand heb ik al twee van de beste mindbenders van deze (nog prille) eeuw behandeld.  Deze nadenkfilms, respectievelijk Coherence (2013) en Primer (2004), zijn meesterwerkjes in dat genre. Dat is knap voor deze kleine indie-producties. Maar in die hoek zitten nog meer recente en veelal ondergesneeuwde pareltjes. Ondanks een krap budget en veel minder mogelijkheden dan een grote Hollywood-productie, is het resultaat van deze films vaak heel creatief. Met een briljant en vindingrijk scenario laat men de kijker aan het einde met een WTF achter.  Genoeg stof tot nadenken dus in deze Reminded and Rewinded Top 3.

3. Triangle (2009)

Veel films hebben timeloops zonder begin of eind, maar dat is vaak maar een detail in het verhaal. In Triangle is het juist de bedoeling om het begin te ontdekken. Jess maakt met wat vrienden een boottochtje, ze komen in een mysterieuze storm terecht en worden op het eerste gezicht gered door een groot schip. Daar wordt de groep belaagd door een gemaskerde moordenaar. En die gemaskerde moordenaar is Jess….Dit is het resultaat van een timeloop  en het script laat de groep daarna  onwetend het schip eindeloos opnieuw betreden.

Hoe kan dit worden gestopt en nog belangrijker, waar te beginnen? De film, geregisseerd en geschreven door Christopher Smith,  levert al jaren felle discussies en net zoveel intepretaties op over waar het begin nou zit.  De oplossing zit hem wellicht net als in Coherance en Primer in de de details. In deze YouTube tutorial (spoiler alert) komt een kijker naar mijn mening met het meest plausibele antwoord. Een cirkel kan worden doorbroken.

2. Circle (2015)

Ook als je letterlijk in een cirkel staat. De film Circle ( niet te verwarren met die recente film met Emma Watson) heeft een setting van 50 mensen die in een donkere ruimte in een cirkel staan. Ze kunnen niet van hun plaats af en mogen elkaar niet aanraken. O ja, om de twee minuten wordt een willekeurige deelnemer door een laser uit de weg geruimd. Als het doodsbange gezelschap erachter komt dat de eigen eliminatie kan worden voorkomen door te stemmen op de ander, ontvouwt zich  een duivels dilemma. Persoonlijk en voor de groep zelf.

Want de bedoeling en de duur van het experiment is voor niemand duidelijk, en daarom ontstaat er tussen de deelnemers een heftige discussie, wie op basis van wat als eerste het veld moet ruimen. Zo is het lot voor (spoiler alert) niemand zeker en wordt het een sociaal experiment waarin het  geweten, het moraal maar vooral het egoïsme van de mens het resterende scenario bepaalt.  Daarom kent de film van Aaron Hann  geen helden, geen echte hoofdrolspeler, enkel verliezers en (spoiler alert) een heel indringend einde  dat nog steeds gemengde reacties en discussies oplevert.  Dat betekent dat de boodschap van de film is overgekomen.

 1. The invitation (2016)

Net als de uitnodiging die Wil in zijn postvak vindt. In The Invitation wordt hij uitgenodigd op een feestje van zijn ex-vrouw Eden. Zij woont nu samen met David(ons eigen Michiel Huisman) in Will en Eden’s voormalige gezamenlijke woning.  In deze voor hem zeer ongemakkelijke setting, mede door een gezamenlijk drama met Eden in het verleden, hangt al meteen een aparte sfeer. Dat wordt versterkt als, naast oude, wederzijdse vrienden van Eden en Will, ook de zweverige Sadie en de niet zo spraakzame Pruitt zijn uitgenodigd. Will voelt al meteen, maar vooral na de ontmoeting met die twee, dat er iets niet klopt.  Net als de kijker.

De film is een slowburner qua verhaal, maar dat is juist de bedoeling.  De manier van filmen  en sfeerbepaling door regisseur Karyn Kusama  heeft de intentie om de kijker al vanaf het begin zich zo ongemakkelijk mogelijk te laten voelen.  En als je net als Will denkt dat je de oorzaak van dat gevoel hebt gevonden, wordt dit weer door het geniale script van Phil Hay vakkundig onderuit gehaald. Je wordt hierdoor deelnemer aan een ongezellig feestje met een dreigende sfeer maar je weet niet waarom.  De film wordt door anderen geprezen als ‘dinner from hell’ en ‘chiller dinner’.   Inderdaad, Will had nog beter met de vriendengroep uit ‘Coherance’ aan tafel kunnen zitten.

 

Ronddwalen op de set van Empire of the sun

Afgelopen jaar heb ik een tour gemaakt door het oosten van China en dan kan je eigenlijk niet om Shanghai heen.  Leuke stad, een beetje het New York van Azië. Ronddwalen, verdwalen, alles kan in deze op dat moment zeer regenachtige stad. Wat doe je als  Nederlander dan als je in de snelste commerciële trein met een snelheid van 431 km per uur door Shanghai hebt geraasd en al op het een na hoogste gebouw ter wereld hebt gestaan? Dan ga je even schuilen in het wereldberoemde en beruchte Fairmont  Peace Hotel.

img_20160915_135017Als een van de mooiste hotels van Shanghai, heeft het een lange en rijke historie. Het was ooit het hoofdkwartier van de ‘Gang of four’ en  Noel Coward schreef hier zijn ‘Private lives’.  De beroemde jazzband speelt pas vanavond, het is nog niet druk. Het hotel heeft tig keer als filmlocatie gefungeerd en als je door de hoofdgang loopt, staat er een lange galerij van filmposters aan beide kanten. Allemaal resultaten van opnames op deze plek.

Zo ook voor ‘Empire of the sun’ van Steven Spielberg. Een scene uit de film is opgenomen op het dakterras. Even wachten tot een hotelgast met een kaart de lift bedient en dan met een enorme snelheid naar boven. Zo snel dat verdieping vier wordt overgeslagen. Goed, dat heeft meer te maken dat vier een ongeluksgetal is in China en het zelfs niet wordt vermeld als liftknop. Ondertussen filosoferend of de vierde verdieping dan wel bestaat als je met de trap gaat, ben je voordat je het weet al op het eindpunt.

De liftdeuren gaan open en ik bevind mij plots op een bruiloft. De gasten, het bruidspaar kijken mij verbaasd aan. Zo ook de cameraploeg. Enkele seconden later beginnen de meesten te lachen. Ik ook, als twist in een onbekende Chinese film. Daarna kun je het beste weer de lift in lopen. Dus mocht je ooit een Nederlander in een vage Chinese (bruiloft)film tegenkomen, dan weet je aan wie je een handtekening kan vragen.

Roemeens kunstje deze keer in het Engels: Akcent’s ‘Kylie’

Ach, mysteries, ik ben er gek op. Brengt me op een van de eerste internet-hypes. Dat is in 1994  het verhaal over het mysterieuze overlijden van Ronald Opus . Maar helaas, weten we achteraf, Ronald bestaat niet. Het hele verhaal is verzonnen door Don Harper Mills voor een presentatie in 1987.  Maar er blijven genoeg mysteries over, ook in de muziekwereld. Want zo is hedendaags het Roemeense Akcent of alle places enorm populair in India en Pakistan. 

Eerst O-Zone

Ja daar wel, voor het succes in Nederland spoel ik het verhaal even dertien jaar terug. Het is 2004 en we zijn we beland bij ..oh.. O-Zone.  Dat is wellicht iets te ver terug, maar maakt niet uit, het verhaal komt op hetzelfde neer. De groep rond Roemeen Dan Balan en nog twee andere bandleden scoort een enorme zomerhit met ‘Dragostea din tei’.  Zomerhit, dus O-Zone verdwijnt daarna uit het zicht. En een jaar later is daar Akcent. Het is als een déjà-vu.

Kylie Minoque

Ook Akcent draait rond een Roemeen., oftewel Adrian Sina en dit keer drie anderen. Hun  ‘Dragoste De Închiriat’ klinkt mooi,  maar ze maken er in tegenstelling tot hun voorgangers er iets anders van in het Engels.  En om het nog aansprekender te maken, zingen Adrian, Marius Nedelcu, Mihai Gruia en Sorin Brotnei het aanstekelijke ‘Kylie’, als een ode aan de bij ons ook bekende  Kylie Minoque. Dat gaat helemaal naar de Europese top, maar ook zij verdwijnen weer uit het zicht. Het verschil met O-Zone, is dat Akcent nog steeds bestaat, ook al  is het niet meer dan een artiestennaam voor Adrian.

Akcent =Adrian

Want Adrian is namelijk Akcent. Hij vertelt in een recent interview dat de naam nog uit de periode komt als hij als dj bij een lokaal radiostation in Roemenië werkt. Hij komt zelf uit het noorden van het land en net als bij ons, hoor je dat. Dus ‘brommers kijken’ wordt ‘brommers kieken’. In het Roemeens dan. Tot hilariteit bij zijn toenmalige collega’s natuurlijk. Die wel.

Zijn meest recente collega’s zijn wat minder happy met Adrian. Als oprichter van de act wil hij een andere richting op.  In een kort interview voor een Pakistaans magazine geven  Sorin en Mihai  na hun vertrek uit de band aan dat Adrian na het internationale succes langzamerhand de naam en daarmee de band naar zich toe trekt. Dat valt allemaal ook op te maken uit de biografie van de band  waar de andere bandleden niet in voor komen.

Bollywood

Wie Akcent nu ook is, komt er nog wat nieuw werk van de ‘band’?  Zeg nooit nooit. Als een van de laatste wapenfeiten maakt Bollywood-fan Adrian de als soundtrack bedoelde track ‘Special gurll’ voor een film van regisseur Himayath Khan met de werktitel ‘Firangi.  Het lijkt erop dat het nooit van de grond komt, want Himayath  werkt later aan een heel andere film.

Adrian zet het nummer dan maar op de Akcent’s  EP  ‘Around the world’.  Is hier een beetje langs ons heen gegaan. Misschien deze keer maar eens een ode aan Kylie’s  zusje  Dannii. Wie? Dat bedoel ik nou, voor beiden een win-win.

Alfred Hitchcock’s late klassieker: The trouble with Harry

Alfred Hitchcock kennen we allemaal van zijn filmgenre suspense en iedereen heeft zijn/haar favoriet. Die van mij is een opvallende: The trouble with Harry, een voor Alfred bijna dodelijk filmexperiment, gefilmd in Vermont. Met haar zwarte humor valt de film een beetje buiten de boot ten opzichte van zijn andere werk, al is hij het later ook met ‘Psycho’ van plan.  Doet hij niet, mede doordat ‘Trouble with Harry in de 50’s zelf flopt. En alles wat hij maakt is al comedy, stelt Alfred later. Maar als je de humor van ‘The trouble…’ niet deelt, dan wordt het wel een lange zit.

Philip Truex

Een van de bekendste plotlines van de film is dat ‘ the trouble with Harry is that…he’s dead’. Goede samenvatting, bespaart veel tekst en analyses.  Want dat Harry dood is,  is met name erg vervelend voor verschillende inwoners van een klein stadje die op een warme dag maar met het lijk blijven slepen. Acteur Philip Truex speelt het lijk dat maar liefst drie keer wordt opgegraven in de film, maar ondanks het legendarische plot, wordt het niet echt een glansrol voor hem.

Zoals Alfred in zijn interviews over de film zegt: “Never mess about with a dead body — you may be one…” Want eerst is Philip nog blij als hij de titelrol krijgt, maar als blijkt dat hij geen enkele regel tekst heeft en ook niets hoeft te doen, neemt hij het zwaar op en ziet het als een symbolisch einde van zijn acteercarrière.  Hij begint een tuincentrum en zal nooit meer acteren na deze film.

Shirley MacLaine

Elke einde heeft weer een begin, want compleet tegenovergesteld van Phillip, is de film ook de doorbraak van Jerry Mathers en het acteerdebuut van Shirley MacLaine.  Ze wordt ontdekt op Broadway als producer Herbert Coleman in het publiek zit en zij invalster is voor Carol Haney.  Shirley krijgt de rol en wordt eating buddy’ van Alfred, Had trouwens ook Grace Kelly kunnen zijn geweest, maar die kan niet ten tijde van de opnames. Eerste keuze John ‘Dynasty ‘ Forsythe verschijnt wel in de film, gebaseerd op een verhaal van Jack Trevor Story.

De vijf verdwenen films van Alfred

Het script van de film is gebaseerd op zijn gelijknamige verhaal van van vijf jaar eerder, waarvan de rechten door Alfred op een veiling worden gekocht. De film zelf wordt verre van een succes, tot teleurstelling van Afred zelf die ‘ The trouble with Harry’  altijd tot zijn favoriet rekent. Maar het (postume) succes komt er veel later wel, als de film zo’n vijftien jaar na release  een van de ‘vijf verdwenen films’ van Alfred wordt.  De film wordt samen met o.a ‘Rope’  en  ‘Vertigo’ uit de roulatie gehaald. Ze keren pas  na een heel lang verhaal in 1984, vier jaar na zijn Alfred’s overlijden,  weer terug voor het publiek en zijn klassiekers vandaag.

Cameo

Net zo klassiek als de cameo’s van Alfred. Net als in Psych het een sport de ananassen te spotten, maken filmliefhebbers er een sport van Alfred te spotten in zijn eigen films. Bedoeld als een soort handtekening,  wil hij  echter niet dat zijn films hierom gaan draaien. Daarom verschijnt hij steeds vroeger in de film zodat het publiek weer op de film kan concentreren. Want een cameo is niet belangrijk. Zoals Afred zelf ooit zegt:” To make a great film you need three things – the script, the script and the script’.

 

Reminded and Rewinded ©