Niet zo’n gewone woensdag: A Wednesday

Ongeveer een maand geleden schreef ik deze tekst al, bedoeld voor mijn andere blog. Na vandaag, na Manchester, is het actueler dan ik heb kunnen bedenken. Het keert daarom terug op deze site omdat de indringende boodschap van ‘A Wednesday’ niet te vaak kan worden gehoord.

De film wordt dan ook gezien als een van beste Bollywood films ooit. Dat terwijl op het eerste gezicht het plot wel heel simpel is.  Het script van Neeraj Pandey lijkt zelfs wat te hebben geshopt bij eerdere Amerikaanse blockbusters. Een terrorist plaats naar eigen zeggen vijf bommen op strategische plekken in Mumbai en laat ze af gaan als er niet vier terroristen worden vrijgelaten. Maar niets is wat het lijkt.

10 minuten regel overschreden

Dat is ook al vanaf het begin met de film zelf. Via een u-bocht en een zijweg  kom ik op deze film, als ik over YouTube zwerf.  Als er wel erg veel positieve reacties zijn, doe ik nog even de IMDB-check.  Met een enorme waardering van 8.3, geef ik het een kans. Er moet iets bijzonders zijn aan de film.

Met dat in mijn achterhoofd,  is dat meteen de reden dat de film de 10-minuten regel overschrijdt. Normaal geef ik een film tien minuten en als ik er dan niet in zit, ga ik wat anders doen. So, it better be good. De film is minutenlang meer clownesk, iets dat vaak in deze films zit, en al dik over die tien minuten, gaat de muis al richting het kruisje rechtsboven.

Showtime

Maar plots grijpt de film je. In deze clowneske aanloop met veel tweedimensionale karakters,  beweegt al die tijd een onbekende man moeiteloos door de scenes heen. Als hij tussen de perikelen door zijn bestemming bereikt, een dak van een groot flatbouw, verandert de (film)sfeer volkomen. Showtime. Met een twist die je wel/niet snel ziet aankomen eindigt de film met een krachtige boodschap.

Kort maar krachtig

Wat is die boodschap dan? Zonder het einde te verraden, komt het er op neer dat als je bang wordt gemaakt door het opkomend terrorisme, je zwijgt na weer een aanslag,  de tent kan sluiten. Een handjevol terroristen tegen miljoenen goedwillende burgers. Wat klopt hier niet aan?  Dat we het bijna gewoon gaan vinden, maar ondertussen  ontwijken we plekken, beveiligen we ons steeds meer en dat is precies waar terroristen het willen hebben. Een kleine minderheid gijzelt een enorme meerderheid.

Amerikaanse versie te gewoon.

De film kent een Amerikaanse remake, met Ben Kingsley in de hoofdrol. Ondanks de inbreng van ‘King Ben’ heeft deze versie  nooit het succes gehaald van zijn voorganger. Wellicht door een paar kleine fouten.  En als we toch aan het vergelijken zijn, de titel.  ‘A Wednesday’ beschrijft de visies van de verschillende partijen van verschillende hoeken op een dag dat niet bestaat. Daarentegen is  ‘A common man’  als filmtitel letterlijk te gewoontjes en maakt de film minder verrassend.

Ook letterlijk.  Klinkt allemaal cryptisch, maar of je nou de Indiase of de Amerikaanse film ooit gaat zien, daarna snap je vast wat ik bedoel.

‘So it literally has to be planned ahead by two years and that’s a hard thing to do’

Aldus Chris Cornell in een van zijn laatste interviews. Het gaat over die voortdurende roep om nieuw werk van Temple of The Dog. Chris hint naar mogelijk nieuw werk van het illustere project, maar eerst is er  SoundGarden en Pearl Jam.  ‘So it literally has to be planned ahead by two years and that’s a hard thing to do’.  Ach, er is tijd genoeg.

The promise

Beloften kan hij niet maken, wel toezeggingen. Zo hij heeft net de soundtrack afgerond van de film ‘The promise’, een film over de Armeense genocide. Chris werkt mee aan de film omdat hij wordt gevraagd door vriend en producer Eric Esrailian. Maar hoewel je zal denken dat het omgekeerd is, is het in werkelijkheid juist Chris die zijn medewerking niet durft aan te bieden omdat hij bang is dat het de vriendschap zal schaden. Hij is zelfs blij als hij door Eric wordt gevraagd.

Temple of the Dog

Als een grootheid in de muziek met daarom natuurlijk ontelbare vrienden die hij wellicht niet eens kent,  is juist echte vriendschap belangrijk voor Chris. Het is in 1990 bijvoorbeeld de trigger om het project Temple of the Dog op te starten.  Als zijn vriend Andrew Wood ( Mother Love Bone) aan een overdosis overlijdt, heeft Chris het erg moeilijk mee en schrijft hij het van zich af, waaronder door het nummer ‘Say hello 2 heaven’.

Met leden van de Soundgarden en het latere Pearl Jam (waaronder bijdrages van Eddie Vedder op ‘Hunger strike’ als hij juist op weg is naar de auditie voor het latere Pearl Jam), neemt het eenmalige project in twee weken een album op. Daarna valt het weer uit elkaar. Vooral omdat Chris het uitbrengen van singles niet kies vindt naar de nabestaanden van Andrew.

Alsnog Andrew’s legacy

Maar het werk wordt alsnog de legacy van Andrew.  De cd heeft al een hele laag stof in de platenbak als het pas in 1992 ook van waarde wordt geschat door de platenmaatschappij. Logischerwijs komt dat omdat Soundgarden met Chris en inmiddels Eddie’s Pearl Jam vaandeldragers van de Grunge zijn en Temple of The Dog de fundering is voor beide bands die Seattle op de kaart zetten.

Zo veroorzaakt  Andrew’s overlijden een sneeuwbaleffect in de muziekstad. Dat is met name vorig jaar duidelijk te merken, als met een reünie 25 jaar Temple of the Dog wordt gevierd, terwijl het in werkelijkheid een project is dat nog niet eens een maand heeft bestaan. Temple of the Dog is daarom zo’n zeldzame band dat met een te kort bestaan, maximale impact heeft gemaakt.  Net als Andrew. Net als Chris zelf. Say Hello 2 Heaven, man.

Eeuwige studenten: Hermes House Band

Eens in de zoveel tijd heb je zo’n nummer 1 in de hitlijsten waarvan het publiek niet genoeg lijkt te krijgen, als je de samenstelling van de hitlijsten maar voor lief neemt. Zo’n enorme rij weken op 1 is dan hitmatig gezien historisch, maar net zo opmerkelijk zijn de platen die het voor elkaar krijgen om zo’n vastgelijmde plaat juist van de nummer 1 te krijgen.

Eeuwige studentenband

Zo wordt er in 1994 een einde gemaakt aan het droomsucces van Marco op 1 door het eeuwige studentencollectief Hermes House Band.  Eeuwige student is hier niet negatief bedoeld, het is meer een concept. Want de act vindt haar oorsprong in  studentensociëteit Hermes. maar  bestaat in 1994 al bijna twaalf jaar, net als hun versie van het oude Gloria Gaynor nummer. De studentenband scoort die enorme hit met ‘I will survive’ dan ook met een compleet nieuwe generatie, inclusief zangeres Judith Ansems als boegbeeld.

Waterboys

Dat de band zoveel wisselt van bezetting, heeft simpelweg te maken met een nieuw leven en nieuwe baan na de studie in combi met de voortdurende optredens. De band maakt van een nood een deugd:  kort na het ontstaan voert men al  ‘het Waterboys-systeem’ in. Einde studie is einde band. Hoewel, door het enorme succes van ‘I will survice’  ontstaat de internationale versie van de band, HHB International.

Ook daar is de eerste jaren de zangeres (de dan inmiddels oud-student) Judith Ansems.  Ze is na haar studie  en die ene grote hit uitgegroeid tot een vast gezicht bij de toenmalige belspelletjes op tv,  maar heeft daarnaast veel succes met de band. Hedendaags spelen oud-leden Sally Flissinger en Job Wijlacker in deze versie van HHB. Judith zelf stopt  in 2001 met de band en kiest voor meer anonimiteit en een gezinsleven, maar zo nu en dan zingt ze  ‘I will survive’ nog wel eens.

Te populair

Dat wordt een echte grote hit als de tweede generatie begin ’90’s zich profileert op grote podia en op tv(Hitbingo) en daarnaast de onderhand vijfde  cd ‘Thuis’ uitbrengt. Bijzonder populair in het studentencircuit, begint de vraag steeds groter te worden naar het recente werk.  Hierop wordt door o.a. oud-bassist Eugene Lont  het label Xplo Music opgericht en via distributeur Arcade en promotor Willem Van Schijndel (ook Deurzakker) maakt de single een opmars en doorbreekt het voor even de hegemonie van Marco.

Eeuwige jeugd

De coverversie van ‘I will survive’ van een band met al decennia lang studenten in de gelederen, wordt uiteindelijk een eendagsvlieg  met zelf een eeuwige jeugd. Het huisnummer van de huisband groeit uit tot een (feest) klassieker en lijkt alles te overleven. Hedendaags galmt ‘I will survive’ nog steeds door de stationsspeakers van  De Kuip. En zo gek is het niet dat de Rotterdamse Hermes House Band en Feyenoord sterk met elkaar verbonden zijn. Naast de plaatselijke verbondenheid  staat het nummer zelf immers voor passie. En of het nou voor een band twaalf jaar of voor een club zelfs achttien jaar duurt, ooit levert dat het grote muzikale of sportieve  succes op.

Robert Miles: ‘I realized that my feelings had been conveyed through my music’

Soms zijn de verhalen achter platen net zo mooi als de plaat zelf.  Want muziek is een drive. Muziek is een uiting. Zo ook al van jongs af aan bij de relatief onbekende dj Roberto Consina, later veel bekender als Robert Miles.

Muziek is ook inspiratie

Maar nog als Roberto,  bouwt hij begin 90’s  zijn eigen studio in Fagana, Italië. Zijn vader is net op vredesmissie geweest in het nu ex-joegoslavië. Die simpele benaming voor een huidig aantal onafhankelijke landen,  geeft meteen aan hoe vernietigend deze laatste oorlog op Europees continent is geweest. Zijn vader heeft vele foto’s gemaakt en als Robert de foto’s ziet van onschuldige kinderen in een machteloze en vreselijke situatie, voelt hij dat hij er iets mee moet doen.

Muziek vertelt een verhaal

Als hij terugkomt van een lokale dj-set begint hij meteen te werken aan het nummer dat uiteindelijk zijn doorbraak zal worden. Het instrumentale nummer vertelt het verhaal van de oorlog en de piano neemt de luisteraar bij de hand. Het nummer is bij mij vanaf het eerste moment dat ik het hoorde blijven hangen. Het brak naar mijn gevoel met vele toenmalige standaarden in muziek,  het loopt al meteen  voor op wat de komende jaren komen gaat.  Maar iets nieuws bekent ook uittesten.

Muziek is een medicijn

In Italië speelt Roberto het nummer voor het eerst als begin van zijn dj set nadat zijn voorganger met een stampende beats net zijn draaitafel heeft verlaten. De overgang is groot, maar Roberto’s verbazing is groter als het nummer, eenmaal op gang, volledig wordt opgepakt door het publiek.  Zoals hij zelf zegt in hetzelfde artikel: ‘I realized that my feelings had been conveyed through my music’. Zijn muziek doet iets met zijn publiek.

Een half jaar later,  in de hele wereld inmiddels bekend als Robert Miles, gebruikt de  de dj  het nummer als afsluiting van zijn set. Niet alleen als toegift, maar ook als een soort ‘cooling down’ zodat het publiek weer rustig achter het stuur gaat zitten. Het beste bewijs dat  het hem gaat om het publiek en niet om Robert(o) de popster.

Muziek spreekt

Na zijn grote succes met ‘Childeren’ en het debuutalbum, staat hij alleen als silhouet op  nieuwe album ’23 am’. In een van de weinige interviews in die periode gaat hij daar op in. “There is one thing that I really don’t like – which is that people think that I always wanted to be a pop star, or that I love being a pop star, which is absolutely not true. I really don’t want to play the pop star system – I don’t feel myself as a pop star or think of myself in a commercial way.’

Roberto is wars van de popcultuur, en ook als Robert kiest hij verder voor de achtergrond en is hij niet dol op foto’s te staan, weer een optreden bij allerlei Top of the Pops-achtige programma’s.  De muziek spreekt,  ook als  het geen tekst heeft.  Gisteren overleed Robert Miles op 47-jarige leeftijd na langer ziek te zijn geweest en na het vernemen van dat bericht, wordt door  iedereen dat ene nummer genoemd. Robert heeft zijn muziek laten spreken, dat is zijn grootste legacy.

Wat Steps zegt…

Groot nieuws vorige maand. Steps is terug. Nee, dat waren ze eigenlijk al.  Maar nu in 2017, bij elkaar opgeteld 20 jaar wel/niet Steps, is het for real. En met toch een beetje een zwak voor deze band, vind ik dat best leuk.

Huppelpop

Want never a dull moment met Steps. De ‘Engelse Abba’ maakt  na de beruchte en een breed uitgemeten split uit 2001, vorige maand met de op Abba geïnspireerde single ‘Scared of the dark’. een comeback. De tweede alweer eigenlijk, de eigenlijke  professioneel opgezette comeback was al vijf jaar terug. Met gematigd succes, ondanks dat Lisa in 2011 stelt dat er nog steeds ruimte voor hun perfecte marketinggerichte huppelpop was. Volgens Lee in een recent interview is dat anno 2017 nog steeds zo. Vooral nu, tussen alle eenheidsworst.

Implosie Steps

Maar goed, daar is die comeback nog een keer, maar nu wel wat stabieler, ook qua groepsverhoudingen. Dat Steps ooit implodeerde, kwam vooral door de voorkeursbehandeling van Claire en H (Ian Watkins) door het management qua zang en uithangbord, dat vooral door de anderen zo werd gevoeld. Dat bereikt een hoogtepunt als Claire de leadzang krijgt opOne for sorrow’ Ironisch gebaseerd op ‘Winner takes it all’ van Abba, want voor Steps wordt dit ook een zwanenzang.  De hoog opgelopen spanning leidt tot een gelijktijdig opstappen van de outcasts om als weinig succesvol duo nog even verder  te gaan. In een breed uitgezet 4-delig reünieprogramma praten de bandleden als groep issues uit en versterken de heren Lee en H aan de ene kant, de dames Claire, Faye en Lisa aan de andere kant weer de banden.

Andere tijden

In de nieuwe clip is dan ook duidelijk een wat voor iedereen schappelijker verdeling aan zang en screentime te zien. Nu alles is uitgepraat en hoewel ze qua succes in de 90’s zekerheidjes zijn, is het nu een ander verhaal in de Britse charts.  Ook wat albums betreft.  Voor het nieuwe album  ‘Tears on the Dancefloor’ blijft het deze maand bij de tweede plek omdat er niet tegen Ed Sheeran kan worden opgebokst. Hervonden vriendinnen Claire en Faye vertellen in het programma ‘The wright stuff’ op Channel 5 over de grote invloed van streaming op een hernieuwd of geen succes. Streaming killed the 90’s star.

Column: Mainstream kaasrap: (heel) soms best aardig

Oude, echte  90’s Nederhop in de vorm van Extince of Def P en zijn Osdorp Posse die in die tijd niet grijs wordt gedraaid op de radio heb ik altijd kunnen waarderen. Met de latere mainstream Nederhop, de  kaasrap die later juist wel op de radio te horen valt, heb ik tot op de dag van vandaag bizar weinig. Zo vind ik in de periode rond 2004, de muziek in de hoek van van Lange Frans en Baas B of Ali B helemaal prut.

Vinexwijk-rappers

Blijft een mening dat grotendeels de tijd doorstaat. Je wordt soms milder.  Als ik bijvoorbeeld ter vergelijking luister naar wat hedendaags in de hitlijsten aan ‘rap’ staat, dan is die vorige generatie Vinexwijk-rappers weer best een verademing.  Zelfs de Moordgasten.  En dat is toch wel maat, want  dat duo vond ik in die tijd vreselijk irritant.  Wellicht nooit een echte kans gegeven.

Zo hebben ze ooit nog een cd uitgebracht, maar er is door mij nooit naar geluisterd.  Dat ik er toch een mening over weet te formuleren,  is dan ook  simpelweg gebaseerd op hun medewerking op het (best aardige) een-twee-drietje ‘Je moet je bek houwe’ tussen funkband Gotcha! , rapper Krimson(Deams) en Nederhopper van het eerste uur, Pascal ‘Def P.’ Griffioen.

‘Legologie is de kunst van je bek houden’

Die laatste als grondlegger binnen de Nederhop. En dit nummer bewijst dat er rond 2003/2004  ook kwalitatief betere  Nederlandstalige rapnummers zijn uitgekomen die, ok dan,  wel wat meer mainstream, kaasrap zijn geweest.  Naast ‘Wie is ut’ van Duvel Duvel als klassieker van het album ‘Aap-o-theek’  is dat zeker ook het al genoemde ‘Je moet je bek houwe’  Ook deze plaat wordt helemaal grijsgedraaid op The Box.  Met de terugkomende zin ‘Legologie is de kunst van je bek houden’ , linkt de plaat aan die toen al duizenden meningen in met name fora over (elkaars) muziek.

Geluk bij ongeluk

Doe ik hier ook. Omdat dit altijd zo zal blijven. Het twisten over muziek verhuist een paar jaar na deze plaat naar de sociale media. En als er over iets wordt gepraat is dat ook publiciteit. Net als free publicity.  Dat krijgt deze deze plaat trouwens ook, ondanks gebrek aan FB, Twitter of wat dan ook. Gewoon nog via de papieren media.

Volgens het eerste videoplan zal Def P. met een grote Chevrolet door de Amsterdamse binnenstad rijden, maar tijdens de eerste opnamen gaat het fout. Hij komt in aanraking met een andere auto die daar geparkeerd staat. Schade tussen de 1600 en 2000 euro.Def P. besluit van een nood een deugd te maken en organiseert ‘De Grote Bek Houwe Autoschade Benefiet’ in Tivoli Utrecht.

Blijf twisten

Volgens programma treden Def P, Gotcha! en de Moordgasten met wat verrassingen op.Het helpt de plaat niet erg, ondanks wat airplay strandt de plaat in de tipparade. Toch jammer. Tegenwoordig kun je met veel minder veel verder komen. Andere standaarden, andere tijdsgeest. Toch is een ding hetzelfde gebleven, over kwaliteit van muziek kun je blijven twisten.

Op weg naar een stekkerloze conversatie: Disconnect

Films die je de koude rillingen bezorgen, dat zijn de goede films. Eens in de zoveel tijd heb je er weer een en dat is recent zeker  Disconnect.  In 2012 nog  een onbegrijpelijke commerciële flop en het is tot op heden  een raadsel dat waarom de film geen belangrijke prijzen heeft gewonnen. Gelukkig krijgt de film met het script van Andrew Stern  nu langzamerhand de erkenning dat het verdient.

‘Crash’

Wellicht dat de film een aanloopje nodig heeft, omdat de film door veel mensen als een tweede ‘Crash’ wordt gezien. Kan ik begrijpen, verschillende mensen die elkaar niet kennen, hebben uiteindelijk iets gemeenschappelijks. In ‘Disconnect’ wordt men door het internet bij elkaar gebracht,  namelijk vervreemding van het echte leven, van elkaar en de verwevenheid met de online wereld.

Disconnect verbindt de verhaallijnen aan elkaar

‘Disconnected’ stoelt op drie verhaallijnen die geraffineerd bij elkaar komen door  op het eerste gezicht van elkaar losstaande gebeurtenissen. Een uitgeblust echtpaar op het punt van scheiden verliest duizenden dollars met creditcardfraude, een eenzame jongen wordt online lastiggevallen door twee schoolgenoten en een ambitieuze journaliste wil uitbuiting in de webcamwereld openbaren.

Echte conversatie

Het zijn keuzes met verstrekkende gevolgen. Het echtpaar praat voor het eerst weer echt met elkaar als de door hen ingehuurde detective Mike Dixon de hele internetgeschiedenis onder de loep neemt. Daar zitten ook  de chats van de vrouw met een online vriend tussen die ze nog nooit real life heeft ontmoet, waarin ze haar hart lucht over haar overleden kind.

Mike ’s zoon Jason treitert ondertussen online de eenzame Ben. Maar Jason krijgt langzaam medelijden als het volledig uit de hand loopt en Jason beseft dat hij meer overeen heeft met Ben dan hij had gedacht, namelijk het gevoel dat zijn vader er nooit voor hem is.  Ben’s vader, advocaat, is veel te druk met zijn werk, waaronder de zaak van een journaliste dat uitbuiting blootlegt en de FBI op haar dak krijgt als haar contact  haar privéleven komt binnenlopen.

Connect

Als de gevolgen steeds groter worden zie je in de film dat de communicatie steeds nog veel via de smartphone of online verloopt, maar dat de hoofdpersonen steeds meer met elkaar face to face  gaan praten en men realiseert zich langzaam dat ze vervreemd zijn geraakt van elkaar, hun gezin, van zichzelf.  De hoofdrolspelers beseffen dat waar ze online mee bezig zijn al tijden plaatsvindt. In real life, in hun eigen omgeving en vlak onder hun neus.

De boodschap van regisseur Henry Alex Rubin met ‘Disconnect’ is vervreemding, maar ook eens kritisch te kijken naar de online gevaren en de vergaande verwevenheid met het internet. Je kunt online lang zoeken  naar erkenning, gezelschap, entertainment en bevestiging, maar dat is gewoon om je heen te vinden. Vraag het familie, vrienden en kennissen maar. Offline.

Nooit die zomerhit: En niemand zal zich LBC herinneren

Ook als we het volledig uitschrijven als Lonsdale Boys Club. Hoewel het best veelbelovend begint. De band, met Charlie Weaver,Topher Richwhite en Loz Curran, bestaat al drie jaar als het in 2011 een vliegende start maakt door te tekenen bij Gary Barlow’s Future Records. De groep wordt als een van de uithangborden van Gary’s stal gehypet en het gaat met de fanbase  helemaal goed komen. Dat vindt de band zelf ook en alle elementen voor een succes zijn aanwezig.

Alle wordt gegooid op het zonnige ‘Light me up’ waar de muzikale richting van de band, dance-rock en commerciële pop,  duidelijk te horen is. Alleen in Nederland wil niemand het horen en de plaat gaat ons geruisloos voorbij. Er komt zelfs een gelijknamig debuutalbum, wordt best goed ontvangen, maar het succes blijft nog steeds uit. Wellicht ligt heeft het aan de bandnaam gelegen dat steeds meer wordt afgekort naar het wat stoerder LBC.

Zeker weten doen we het niet, net als wie als eerste de stekker eruit trekt, in hetzelfde 2012 al.  Was het Gary namens de platenmaatschappij  vanwege het gebrek aan succes, of is het de band zelf door al die nieuwe mogelijkheden binnen de muziekwereld? Geen idee, maar  LBC zal niemand zich herinneren, net als die zomerhit van de groep die er nooit was.

Reminded and Rewinded ©