160 woorden Waterworld: nooit echt kopje onder in de bioscoop

Vanaf welk moment het wat minder gaat met de carrière van Kevin Costner, daar zijn de meningen over verdeeld. Over de hele linie wordt de film Waterworld aangewezen als de film die zijn carrière doet kantelen. Gezien als de grootste filmflop van de 90’s.

Niet waar, die flop is een mythe. De succeslat voor Waterworld ligt in 1995  historisch hoog met een budget van omstreeks 175 miljoen dollar. Dat komt mede doordat de peperdure set door een storm grotendeels wordt beschadigd. Met zo’n budget wordt de film extra kritisch bekeken en  deze factoren zorgen ervoor dat het project in Amerika zelf zeker niet wordt terugverdiend.

Maar na de release in het buitenland gaat het de goede kant op. De film brengt, met een grote rol voor video en merchandising, ruim 264 miljoen op. Na twintig jaar zijn de kritieken redelijk, heeft de cast geen spijt en was het een redelijk succes. Echt spijtig wordt het voor Kevin met The Postman, twee jaar later.

Keep smiling: Shanice

Recent in China, in ‘café 21′ te Shanghai, vragen we aan de dj of hij ook wat 90’s muziek heeft. Geen probleem,  er wordt een playlist met wat nummers van Michael Jackson en Shanice met ‘I Love your smile’ ingestart.  Echter, iedere keer opnieuw.  Na heel vaak Shanice in Shanghai volgt er dan ook wederom een vriendelijk verzoek. Daarna galmt er weer gewoon de  Chinese Marco Borsato , afgewisseld met wat Chinese rap, door de boxen. Wat een verademing.

Vliegende start

Maar feit blijft dat ik tot die avond in China lang niets van Shanice Wilson heb gehoord. Vrijwel alleen is die ene enorme hit van haar doorbraakalbum ‘Inner child’ bijgebleven. Toevallig, om juist in cafe 21 weer Shanice tig keer te horen. Want na die ene hit lukt het dan ook  niet meer zo in Nederland, ook niet met het opvolgende album ’21 ways to grow’.  Dat wordt vanzelfsprekend op haar 21e uitgebracht, net zoiets als Adele jaren later, maar dan meer R’n’B. Hoewel het wat volwassener klinkt, is het muzikaal wellicht iets te laat,  de piek van de vroege 90’s R’n’B  is al weer voorbij.

In Nederland dan, ‘I love you smile’ levert haar in de US na al meer dan tien jaar in de muziekbusiness, een Grammy nominatie op. Dat terwijl ze het nummer eigenlijk helemaal niet wilde uitbrengen en haar doorbraakalbum eigenlijk voor zangeres Teena Marie is bedoeld. Motown besluit op het laatste moment de de al geproduceerde tracks door Shanice op te laten nemen en dat is een meesterzet. Voor een paar jaar dan, het succes van Shanice loopt daarna ook aan de overkant gestaag terug met het ’21’ album als kantelmoment.

Komt wel goed

Shanice, inmiddels Shanice Wilson-Knox,  verkoopt in de 00’s niet meer zoals in de 90’s. In een interview uit 2011 kijkt ze hoe dan ook  toch met plezier terug en stelt ze dat het in de 90’s allemaal wat makkelijker is gegaan.Nu moet ze door de komst van internet en als onafhankelijk artiest veel meer moeite doen om  boven het aanbod uit te steken. Is verder niet erg.  Haar man,  Mark ‘Flex Alexander’ Knox, heeft in de 00’s als acteur miljoenen verdiend met zijn rollen in onder anderen ‘Girlfriends’ en ‘One on One’ . Hier spreekt een zorgeloze artiest die positief vooruitblikt op alle komende projecten. Echter, schijn bedriegt.

Rock bottom

Het gaat ten tijde van dat interview in werkelijkheid helemaal niet goed. De carrière van Mark is in een neerwaartse spiraal terechtgekomen. Nadat de dure levensstijl  jaren in stand wordt gehouden door gaten op te vullen met nieuwe creditcards, hebben  Shanice en haar man in werkelijkheid rock bottom bereikt. Ze hebben enorme financiële problemen, hebben inmiddels alles verkocht en zijn failliet verklaard.

Keep smiling

Wonend in een huurflatje nadat ze uit hun dure landhuis zijn gezet, komen de gebeurtenissen hard aan.  Mark kan het niet verzetten dat hij zijn gezin niet meer kan onderhouden.  Shanice wil stoppen met muziek. Maar met toch een positieve instelling komt alles goed voor het gezin.

Geholpen door vrienden,  waaronder Martin Lawrence,  komt het gezin er langzaam bovenop.  Mark heeft hedendaags met Shanice weer zijn eigen tv-show  en aangespoord door een fan, neemt Shanice weer muziek op. Zo is er weer de lach, waarover Shanice 25 jaar geleden al zong.  Met wat positiviteit kan uit ellende heel wat goeds komen. Keep smiling.

Shanice

Een straatnaam is geen ego-troffee: Erick Morillo (Reel 2 Real)

Laatst was er in het programma ‘Ranking the stars’ de vraag naar wie een straat moest worden genoemd.  De uitslag was niet naar ieders tevredenheid. Vooral bij de zogenaamde  sterren die onderaan het lijstje eindigden ontplofte het ego. Het is precies hoe  Erick Morillo van het voormalige Reel 2 Real jaren geleden ook zou hebben gereageerd. Dat was toen, hij is veranderd. Een straatnaam is geen vanzelfsprekendheid.  Net als een grote hit voor “I like to move it’  dat ook niet was , de plaat waar hij uiteindelijk alles aan te danken heeft.

Erick wants to be a dj

Zijn beste tip is dan ook dat je moet blijven focussen op je doel.  Als jochie van 11, net verhuisd van Colombia naar Union City in de US, draait hij al op familiefeesten. Kleine Erick wil hoe dan ook dj worden. Aangespoord door zijn moeder, volgt  hij later een cursus studiotechniek op het New York City Center for Media Arts. Daarmee begint de nog lange weg naar erkenning.  Iemand die hem daarin de goede weg wijst is El General, een opkomende latin-artiest, waarmee Erick de track ‘Muevelo’ in elkaar zet.

Reel 2 Real

Langzaam bekend in het Latin-wereldje waarin hij ook samenwerkt met Marc Anthony, zoekt hij naar verbreding van zijn muziek. Na een tip van El General, ontmoet hij Marc Quashie, lokaal bekend als The Mad Stuntman.  De twee zetten ‘I like to move it’ tijdens hun eerste ontmoeting binnen drie uur in elkaar en besluiten onder de naam Reel 2 Real verder te gaan. Alleen wil  niemand het nummer uitbrengen. Maar door ‘I like to move it’ te betrekken bij een deal met een klein sub-label, gaat het ruim anderhalf jaar na de opname eindelijk lopen voor het nummer, Marc de stuntman en Erick zelf.

Als act een smash, daarna de crash

Hoe daarna zo’n carrière verloopt, draait vooral om keuzes.  Soms pakt dat goed uit, soms slecht. Reel 2 Real doet het best goed en brengt nog een album uit, maar Erick wil onder zijn eigen naam minder commercieel werk gaan uitbrengen. Met het loslaten van de act en Marc Quashie de stuntman waarmee hij bekend is geworden, groeit hij uit tot de een van de vijf bestbetaalde dj’s ter wereld. Maar de levensstijl van meer en meer en aan de top blijven breekt hem uiteindelijk op. Hij ziet dat hij  links en rechts wordt ingehaald door  jongere dj’s, verliest langzaam zijn passie voor de draaitafel  en in een cirkel van oorzaak en gevolg wordt zijn verslaving aan ketamine hem bijna fataal.

Live your life

Dat is een keerpunt. Hij neemt een pauze en hedendaags is Erick geheelonthouder.Hij ziet de egocentrische periode nu dan ook als een levensles.  Het nummer  ‘Live your Life’ wordt zowel door zijn fans als hemzelf gezien als een van de sleutelnummers uit zijn carrière omdat het zowel zijn oude als nieuwe levensstijl symboliseert. De stijl waarin hij altijd zijn eigen weg gaat. Letterlijk trouwens, met sinds een paar jaar een eigen straatnaam in zijn oude woonplaats.  In tegenstelling tot wat anderen, voor Erick hedendaags zeker geen vanzelfsprekendheid. Net als blijvend succes dat ook niet is, zeg maar reel 2 realiteit.

vastleggen-in-volledig-scherm-20-9-2016-120426

160 woorden ‘Stark raving mad’: Net het omgekeerde

Een van de kortste tv-series van de afgelopen twintig jaar op de Amerikaanse tv is ‘Stark raving mad’ . NBC trekt al na een seizoen de stekker eruit. Niet dat de serie slecht is, integendeel , maar gewoon omdat het praktisch wordt vergeten in het uitzendschema , dat volgepropt is met de beste komedies van dat moment .

Niet alleen qua levensduur bewandelt de serie de omgekeerde weg. De remake van  de 70’s serie ‘The odd couple’ heeft in deze versie de excentrieke en vrije schrijver Ian Stark( Tony Shalhoub) die wordt opgezadeld met een introverte uitgever met smetvrees, Henry (Neil Patrick Harris). Gaat wonderwel goed.

Hoewel de serie niet stopt door hun toedoen, blijft de serie een klein smetje op de carrière van beide acteurs. Smetje, toepasselijk, want  na de series draaien hun rollen om. Tony wordt een regelrechte Henry  in ‘Monk’,  Neil Patrick wordt als Barney praktisch een  Ian in ‘How I met your mother’ en zo worden ze beiden definitief tv-sterren.

 

160 woorden Relevation time: Captain Dread

In 1987 draagt Ruud Gullit zijn Gouden bal op aan Nelson Mandela. Het is een krachtig statement tegen apartheid, iets dat ook zijn grote held Nelson niet ontgaat.

Deze betrokkenheid komt ook terug in Ruud’s kortstondige muziekcarrière. Naast een hitje voor ‘Not the dancing kid’ in 1984, scoort hij zijn grootste succes met zijn vrienden van  Relevation Time. De voetballer en de band gaan ver terug,  zo heeft de band al eens een ode gemaakt aan Ruud, namelijk ‘Captain Dread’.  De band richt zich met haar andere repertoire tegen apartheid.  Zeker geholpen door de bekendheid van hun populaire gastlid, levert het de band daarna veel optredens op, zowel in Nederland als in Italië.

De groep is inmiddels vergeten, maar het nummer is blijven hangen. Jaren later is er een speciaal tv-programma vanwege de toeloop naar de eerste vrije verkiezingen In Zuid-Afrika. Ruud mag daar de trofee persoonlijk aan de inmiddels vrije Nelson uitreiken. Een symbolisch gebaar en enorme eer voor Captain Dread.

The Legacy van Home Improvement

Het is 1990.  Producers/schrijvers Matt Williams en David McFadzean vertrekken al na dertien afleveringen bij ‘Roseanne’ . Matt,  die met de Cosby Show best ervaring heeft met een sitcom dat om een persoon draait, is de discussies met Roseanne Barr zat. De spreekwoordelijke druppel is de discussie over een zin in het script waarna Matt een deel van de cast tegen zich krijgt.

Hammer Time

Samen met huidig schrijfpartner David en zijn oude schrijfmaatje  Carmen Finestra richt hij Wind Dancer Productions op en neemt het in eigen hand. Hij begint voor Disney te werken aan een serie ‘waar de vader een held is’.  Een soort omgekeerde Roseanne dus.

Vanuit de top van Disney wordt Tim Allen (echte naam Dick) naar voren geschoven. Hij is een aanstormend stand up comedian die zelf aan de tv-serie ‘Hammer Time’ werkt. Tim, op het podium  veelal grappen makend over het verschil tussen vrouwen en mannen, stelt voor zijn alter ego/personage te koppelen aan Matt’s comedy-idee.

Juiste balans

Met zijn team schrijft Matt in overleg met Tim de blauwdruk van de serie van een doorsnee gezin uit Detroit, draaiend rond macho Tim, in balans gehouden door zijn omgeving.  John Bedford Lloyd wordt de eerste buurman Wilson, maar het concept van letterlijk anonieme buurman die niet volledig in beeld komt, vindt hij  geen boost voor zijn carrière.

Frances Fisher wordt na de pilot door het testpubliek als te serieus  bestempeld als vrouw Jill en Stephen Tobolowsky verdwijnt als personage en assistent Glen bij Tool Time wegens andere verplichtingen. Tijdelijke vervanger Al (Richard Karn) blijft daardoor langer in de serie dan de beoogde vier afleveringen.

Tool Time

Het concept van een show in een show wordt met Tool Time, gebaseerd op This old house’, perfect uitgewerkt. Deze in eerste instantie lokale tv-show van het personage van Tim,  wordt doorgetrokken naar de privésituatie en weer andersom.  Het programma kun je zien als ‘Team Tim’, in het huis is het vooral ‘Team Jill’ en de altijd nuchter redenerende buurman Wilson is de scheidsrechter. Hij beslecht iedere keer een verschil van opvatting vanuit het oogpunt van man en vrouw.

Strijd van de seksen

Deze basis is mede de reden dat het tot 1991 duurt voordat de serie op tv verschijnt. De leiding van ABC heeft twijfel over het publiek, er zullen veel vrouwen afhaken. Matt stelt dat de leiding het niet begrijpt, hij pitcht de serie dan ook maandenlang als er een waarin juist de balans wordt gezocht en geen enkele sekse de beste is.

Daarnaast draait het om een personage en de interactie met zijn omgeving die het vaak goed heeft.  Als ABC dan toch overstag gaat, is daar al vanaf de eerste aflevering het ongelijk van de tv-bazen. Het scoort enorme kijkcijfers in alle segementen, met name de vrouwelijke doelgroep.

The Legacy

De serie blijft onafgebroken in de Amerikaanse Nielsen kijkcijfer top 10 staan gedurende de gehele jaren ’90 en verslaat zelfs Roseanne. Het is een serie dat nog steeds populair is en het nog tot ver in de 00’s vol had kunnen houden. Vooral door haar blaudwdruk van doorsnee gezin, herkenbare en tijdloze issues en uitgebalanceerde karakters.  In mei 1999 vindt Tim het echter mooi geweest.

Toch blijft de voormalige cast  al jaren tegen een reboot aandrukken. In Tim’s huidige comedy ‘Last man standing’  is een groot deel van de voormalige cast te gast geweest, zijn Tim’s voormalige tv-zonen weer in de tv-wereld bezig en zal Richard Karn zeker ‘ja’ zeggen. Kan best een succes worden.  Net als het gereedschap in Tool Time is de blauwdruk van de serie tijdloos en heeft het daarom weinig improvement nodig.

Home improvement

 

160 woorden Rebecca De Ruvo (MTV): Van beeld naar boek

Het is op het MTV van omstreeks 1993 altijd leuk wakker worden met Rebecca De Ruvo’ s ‘Awake on the wilde site’.  De Zweedse kondigt in die tijd wat clips aan en welke maakt eigenlijk  niet uit, als ze maar in beeld is.

Ze verdwijnt best onopgemerkt van het scherm, net als bij mij MTV zelf ten gunste van TMF.  Rebecca blijft wel  in de muziek hangen, ze is immers ook zangeres. Naast een korte relatie met Oasis’ boegbeeld Noal Galagher, presenteert ze in het Zweeds en gaat ze ondertussen verder met haar band The Vitamins.

Horen we weinig van, net als Rebecca. Maar  in 2005 verschijnt ze op het blog van andere ex-vj Simone Angel. Rebecca heet inmiddels qua achternaam Akerlund, heeft kinderen, en doet nog steeds wat met dat bandje. Maar dat is elf jaar geleden. Zeer  recent komt haar boek ‘I am Ed’ uit, profileert ze zich als schrijfster en dat wordt een succes.  Rebecca, van beeld naar boek.

 

Column: In de 90’s draait het vooral om het plaatje op de draaitafel

Nostalgie en herinnering geven veelal foute informatie. Is het werkelijk zo gegaan, zag het er werkelijk zo uit?  Nee, in vele gevallen niet. Vraag maar eens aan iemand hoe die speciale dag is verlopen, wedden dat die persoon met een ietwat andere voorstelling van zaken komt? Maakt het wat uit dan? Nee, in ieder geval afgelopen zaterdag niet bij We love the 90’s in Nijmegen.Soms heeft je geheugen het gewoon goed.

Zangeressen

In ieder geval bij  Lou Bega, er is er werkelijk niets veranderd als zijn grootste hit ‘Mambo no 5’ over het terrein galmt als we net binnen komen lopen. Eenmaal wat dichter bij het podium(lees: nagenoeg vooraan), ligt het bij de optredens van Alice Deejay en Capella wat anders. Daar moet ik even nadenken of de ‘gezichten’ van de acts nog hetzelfde zijn en ook te zien zijn geweest in de videoclips die in de 90’s veelvuldig op MTV en TMF  worden gedraaid. Ja en nee.

Bij Capella is het een simpele vergelijking. Kelly Overett = Capella, net als in de 90’s sinds jaren weer het gezicht. Vergezeld met een nieuwe rapper is de act weer nieuw leven ingeblazen. Net als Alice Deejay weer terug is. Daar met het verschil dat zangeres Judith Pronk, die het gezicht is van het project rond Jurgen Rijkers tot 2002, hedendaags iets anders doet en is vervangen door zangeres Ilona sinds de groep met haar een succesvolle herstart heeft gemaakt. Goed, wel met een paar letters minder in de groepsnaam.

Gewoon party met Shaggy en Paul

Je zal bijna denken dat veel acts de 00’s hebben overgeslagen (was ook prut in vele opzichten) maar de Party Animals hebben die  herstart al vlak na de eeuwwisseling gehad. Het  bestaat (als overigens  geweldige podiumact) nu uit vier groepsleden die amper de eerste generatie met Mc Remsy en hippie Paul hebben meegemaakt. Die andere Paul trouwens ook niet, Paul Elstak. Die blijft ook nu gewoon Paul achter de draaitafel met een andere MC en uitstekende show. Net als Shaggy gewoon Shaggy is gebleven. Dat hij daardoor op het podium weinig verrassend is, maakt niet zoveel uit,  ik vraag me in ieder geval geen moment af of het in de 90’s toch heel wat anders was.

Tijd doorstaan

Het blijven stuk voor stuk allemaal concepten die nog steeds werken en als podiumact de tijd hebben doorstaan. We zijn nu voldoende verwijderd van de 90’s, het is tijd voor nostalgie. Daardoor floreren veel acts weer zoals in de 90’s, alleen zonder de hits. Maar geheugen en nostalgie staan ook los van elkaar.Zo heeft het plaatje van de 90’s op het podium niet veel uitgemaakt. Het plaatje op de draaitafel daarentegen wel. De muziek van de 90’s is uniek, creatief en een feestje. Dat verandert niet, dat blijft ook in 2016 hetzelfde.

Van het terrein aflopend, vraag ik mij af, wanneer dat eigenlijk is gestopt.  Wellicht nooit en neemt hier nostalgie de overhand, wellicht in het jaar 2000 met die plaat van Jody Bernal. Dat kan immers niet gebaseerd zijn op foute informatie van het geheugen, dat verandert niet door nostalgie, aan die plaat blijf ik namelijk een gruwelijke hekel houden. Helaas, Jody.

Vastleggen in volledig scherm 31-8-2016 215036