The legacy van Sledge Hammer

Tja, de serie zal toch worden gestopt, weet producer en schrijver Alan Spencer zeker, wat maakt het uit. Hij besluit alles in de serie in de allerlaatste scene met de grond gelijk te maken. Oh, er mag toch nog een seizoen  Sledge Hammer worden gemaakt? Geen probleem, de tijd wordt teruggedraaid en de rest van de afleveringen spelen zich dan vijf jaar voor het oorspronkelijke einde af.

Cultheld David Rasche

Dat flexibele is een kenmerk van Alans Spencer’s ‘Sledge Hammer’, een serie dat van acteur David Rasche een cultheld maakt. David speelt met overtuiging een gewelddadige en impulsieve politieagent, die met de rationele en rustige Dori Dereau (Anne-Marie Martin) een gebalanceerd duo vormt onder toezicht van de norse en altijd schreeuwende Captain Trunk die een bloedhekel aan Hammer heeft.

Trust me, I know what I’m doing

Uitstekend gespeeld door Harrison Page, die zijn karakter net zo onvoorspelbaar maakt als zijn tegenspeler die met de catchphrase ‘Trust me, I know what I’m doing’  ook geen zekerheid aan zijn omgeving biedt. Achter de schermen kunnen David, Dori en Harrison het gewoon uitstekend met elkaar vinden. Zo vertelt David recent in een interview over de chemie die hij heeft in de serie met Anne-Marie en Harrison. Harrison beaamt dat en stelt dat tussen beide acteurs de expressie en interactie veelal spontaan is tijdens de opnames.

Net zo geweldadig als The A team

De komische serie, door Alan met name gebaseerd op het karakter Dirty Harry, is een mix van actie, parodie, mediareferenties en dat alles met het geweldsniveau van The A team. Want vooral dat laatste ligt gevoelig bij de top van ABC. Daarom kijkt David bijvoorbeeld tijdens de leader niet recht in de camera als hij er op schiet, komen personages er na diverse rampzalige situaties best goed van af  en laat men bij moorden veel aan de verbeelding over.

Knallend einde

Gedurende uitzending in de 80’s is het niet alleen Sledge Hammer tegen de rest van de wereld, maar ook tegen de kijkcijfers. De serie wordt tegenover de enorme tv-hits als Miami Vice en The Cosby Show gezet en staat zelfs op een bepaald moment een na laatste in de kijkcijferlijsten met toch nog miljoenen kijkers. Zichzelf geen illusies makend, besluit Alan de laatste aflevering van het eerste seizoen te eindigen met een allesverwoestend einde.

Geen Moonlighting

Als vanuit de top van ABC wordt gesteld dat ze het einde niet zo leuk vinden, antwoordt Alan droogjes:“I don’t find the timeslot funny.” De serie krijgt echter een verrassende doorstart, maar men wil dan wel dat de serie meer de kant van Moonlichting op gaat.  Alan vertelt dat hij het karakter Dori harder maakt, tot plezier van Anne-Marie zelf, maar aan het karakter van Sledge niets verandert. En hij peinst er niet over de twee bij elkaar te laten komen, een geheide jump the shark, dat trouwens uiteindelijk Moonlighting de nek zal omdraaien.

The Legacy

Iets wat bij Sledge Hammer eigenlijk al met het over the top einde van seizoen één en de doorstart wordt gecreëerd. Het verschil is dat Alan daarna nog even hoop heeft dat de Sledge Hammer nog een derde seizoen gaat krijgen. Helaas, de serie stopt na twee seizoenen toch definitief. Alan kiest daarom een einde dat bij de serie past.  Hij laat Sledge een niet serieus te nemen aanzoek doen en komt met de eindconclusie dat Sledge maar een liefde heeft, zijn pistool.

Het is niet alleen een uitstekende samenvatting van de serie, ook een spreekwoordelijke vinger naar zijn toenmalige bazen met hun Moonlighting. Niet alleen hierdoor, maar ook door de uitzinnigheid en de balans tussen de toenmalige cast, blijft een remake vooralsnog uitgesloten. De  kortstondige serie is dertig jaar later cult en wordt nog steeds herinnerd om haar eerste, te vroege einde. Dan heb je als schrijver toch iets goeds gedaan.

sledge hammer

 

Geef maar aan Bryan: Lisa Stansfield en ‘(Everything I do) I do it for you’

In 1990 ziet componist Michael Kamen het helemaal voor zich: Maid Marian die midden in die nieuwe film een liefdessong zingt voor Robin Hood. Hij heeft daarvoor al een stuk klaarliggen van  meer dan twintig jaar oud. Helaas, Lisa Stansfield kan zich hier niet bepaald in vinden en wijst het af.  Het is meer het idee, de stijl en context, want ze heeft immers net een wereldhit achter haar naam met de lovesong ‘All around the world’.

Waarom niet Bryan

Deze inleiding  kan ik  ook beginnen met Kate Bush of Annie Lennox trouwens, want ook zij wijzen het oorspronkelijke nummer af van de later grossierend in prijzen en inmiddels overleden componist Kamen. Hij verzorgt  de muziek voor die nieuwe film, ‘Robin Hood: Prince of thieves’. Het idee is misschien dan ook het nog niet helemaal. David Kerschenbaum van de productiemaatschappij voor de film, Morgan Creek, heeft wellicht nog een optie.

Luister naar hem Michael, David heeft namelijk een gelukkige hand in artiesten, films én hits voor de 80’s ster  Bryan. Zo heeft hij volgens verschillende bronnen Bryan overtuigd om ‘Heaven’ op zijn ‘Reckless’ album te zetten. Voor de continuïteit van mijn verhaal vandaag en afdwalen te voorkomen: hij stelt dus Bryan Adams voor. Weer raak,  naast de later geslaagde koppeling van Bryan met de film, wordt het later ook de basis voor Bryan’s verdere samenwerking met Michael. Maar even weer rewind, zo ziet het er op dat moment nog niet zo uit. Toch gaan Bryan en zijn componist Robert ‘Mutt’ Lange aan de slag met het instrumentale stuk.

Achter de credits

Ze knippen wat, voegen wat toe en schrijven het nummer in zo’n 45 minuten.  Een simpel proces, dat moet een hit worden, denkt Bryan. Zou best kunnen, maar daar is het niet iedereen mee eens op dat moment. Bijvoorbeeld de productiemaatschappij, daar zijn ze gematigd enthousiast over het resultaat. Het past niet echt in de film, het is hem net niet, een beetje het Lisa-gevoel eerder. Het nummer wordt dan ook achter de credits gezet, normaal gesproken het moment dat mensen weer wat anders gaan doen. Bryan Adams vertelt later dat hij in die tijd de film in een bioscoop ziet en op het moment dat zijn nummer aan de beurt is, hij alleen met de schoonmaker in de zaal aanwezig is.

Gouden leadsingle

Hij moet dan ook toegeven dat het nummer nog een hele lange weg naar succes te maken heeft. Het is niet prominent in de film aanwezig. Aan de andere kant valt het echter wel op tussen de andere werkjes van Michael Kamen op de soundtrack en men brengt het maar als leadsingle uit. Gouden keus, want het wordt een wereldhit.  Het is het door mij al zo vaak besproken kip en het ei tussen film en soundtrack, maar dat het nummer de film een boost geeft is duidelijk. En Bryan’s album ‘Waking up the neighbours’, waar het nummer toch nog als laatste aan wordt toegevoegd, zeer zeker.

Op het pad, op het juiste moment

Het nummer dat in die tijd in Nederland alleen met het L.A.Style van Wessel van de nummer 1 af te branden valt,  zorgt voor een compleet nieuwe fanbase voor (de hedendaags nog steeds optredende) Bryan.  De formule is gevonden en zo hij brengt in de 90’s meer ballads uit die voor films worden gebruikt. Dat is hetzelfde decennium waarin we steeds minder van Lisa horen, trouwens.

Ben ik eigenlijk best benieuwd naar, heeft Lisa er spijt van? Nee, ook na de bewerking van Bryan en Robert nog steeds niet. Ja een nummer is net als de liefde. Het moet bij  je passen, het moet op je pad komen. Als we het toch daarover hebben, in ‘All around the world’ zoekt ze over de hele wereld naar haar geliefde. Is deze inmiddels al gevonden? Ja hoor, al lang. Die zat, zonder dat ze het toen wist, pal  naast haar bij het schrijven van de tekst van dat nummer.

bryan adams

Succes slaat terug als karma: Dave Chappelle

Er zijn vele artiesten en tv-persoonlijkheden juist door hun laatste act of rol, onsterfelijk geworden. Natuurlijk, je hebt artiesten als Tommy Cooper, waar meer tegenstellend drama om heen hangt, maar ik doel eigenlijk op de artiesten  die simpelweg verdwijnen als het succes het grootst is. Neem de grote verdwijntruc van Dave Chappelle, die hiermee het laatste kunstje van Rick James mogelijk maakt.

Samen met de Murphy’s

Deze komiek is net na de eeuwwisseling op de toppunt van zijn roem als zijn gelijknamige tv-serie met controversiële humor en politiek incorrecte scetches, ook in Nederland enorme populariteit geniet. Eind 80’s wordt hij nog als tiener uitgejouwd in een klein, rokerig zaaltje in New York. Maar die moeilijke avond  wordt de trigger. Het is het begin van Dave’s lange weg door de 90’s, waar het met een bijrol in Home Improvement begint te lopen. Eind 90’s is hij  dan ook een gevestigde naam. Zeker bij beste vriend Neal Brennan,  zijn held Eddie Murphy en diens oudere broer, Charlie.

Prince

Na wat mislukte pilots, creëert hij samen met Neal en Charlie de Dave Chappelle Show, een programma dat al na twee seizoenen de populairste comedy op de Amerikaanse tv wordt, met name door twee legendarische scetches, die van True Hollywood stories. Beiden hebben het format waarin Charlie Murphy terugblikt op de avonturen met zijn net beroemde broer. Hierdoor heeft hij vele ‘ontmoetingen’ met bekende sterren in de 80’s,  die natuurlijk worden gespeeld door Dave. De eerste vertelt het verhaal van Prince die uit verveling gaat basketballen met de entourage van Charlie. De terugblik op de wedstrijd wordt in stijl van een typische Prince video gedaan en het alles-komt-goed-einde met pannenkoeken, maakt het hilarisch.

I’m Rick James, bitch

De andere scetch is die over Rick James. Zijn al beruchte reputatie wordt enorm aangedikt en de catchprase ‘I am Rick James, bitch” wordt een hype en vestigt definitief Dave’s naam. Maar die sketch in de vierde uitzending van seizoen twee betekent echter het einde van Dave’s tv-carrière. Niet vanwege kritiek van het publiek, twijfel bij Eddie of de woede van Rick zelf. Integendeel, voormalig popster Rick maakt enkele maanden voor zijn overlijden een grote comeback door de sketch. Eddie Murphy vindt de sketch briljant, niets aan de hand.  Nee, het is de catchphrase, dat het einde inluidt.

Succes wordt einde

Het wordt in het voorjaar van 2004 door bijna iedere Amerikaan geroepen, tot in het theater waar Dave optreedt als stand-up comedian. Op 17 juni van dat jaar, tijdens een optreden in Sacremento,  ontploft hij. Als hij weer die catchphrase hoort, loopt hij eerst van het podium af en laat bij terugkomst op het podium de frustraties de vrije loop. Over het programma, de programmaleiding die het programma verder willen uitmelken, en vooral het publiek dat dit allemaal over zich heen laat gaan. Toch tekent hij een contract van  50 miljoen dollar voor twee meer seizoenen, maar het is duidelijk dat er al diep wat aan Dave knaagt.

Bezinning in Zuid-Afrika

Dat klopt, na drie opnamen voor het volgende seizoen vertrekt hij plots twee weken naar Zuid-Afrika om familie te bezoeken. In Zuid -Afrika komt bij hem het besef  dat al tijdens de opnames van een van de allereerste sketches van het programma, hij al onbewust het gevoel heeft dat dit niet de weg van het programma moet worden. Met zijn KLF-je, dat zijn gezin ook verbaast,  blaast hij in een keer zijn succes op. Door alleen zijn broer te informeren is er geen weg meer terug voor hem bij veel mensen, het publiek, zijn collega’s (speciaal Charlie en Neal) en het programma zelf.Het laatste seizoen wordt nog wel in geïmproviseerde vorm uitgezonden en hoewel hij in die tijd wel een verklaring geeft, is het klaar.

Iedereen happy

Nu achteraf, heeft hij wellicht 50 miljoen dollar weggegooid, veel deuren dichtgegooid maar heeft daar wel plezier voor teruggekregen. Wonend op een ranch met zijn gezin,  treedt hij hedendaags gewoon weer op.Jaren later, in 2008, heeft hij na een van zijn optredens  een lang gesprek met zijn maatje Neal en komt het tussen beiden ook weer goed.

En Charlie kijkt nog steeds met een goed gevoel op de Rick James sketch terug, want het zorgde er voor dat de eigenlijk vergeten Rick, als een hernieuwde ster overleed. Zo wordt de laatste succespiek van een nu wel gelukkige Dave, meteen nog een laatste voor Rick James. Ieder op een eigen manier natuurlijk.  Zo slaat karma in positieve zin terug.Twee keer.

Vastleggen in volledig scherm 18-8-2016 210244

The legacy van Cube

In een filmverhaal worden personages geïntroduceerd en is er een setting van tijd en plaats aanwezig.  Vincenzo Natali , in de 90’s storyboard director en een student aan de prestigieuze  Canadian Film Centre,  pakt het anders aan. Zijn project Cube,  gebaseerd op eerder werk en een aflevering van The Twillight Zone,  wordt cult.

Zestal personages, een groot vraagteken

Elk verhaal heeft een wie, wat, waar, hoe en een wanneer. Dat ontbreekt in deze film totaal. Een zestal personages met namen van bekende Amerikaanse gevangenissen, weten net zoveel als de kijker. Ze worden wakker in een complex met allemaal identieke kamers met verschillende nummers. Ze hebben geen idee hoe en waarom ze er zijn gekomen, wat ze er doen en het belangrijkste: hoe ze hier weer weg komen. Want daar ligt de moeilijkheid.

Hogere wiskunde

Naast een oneindig aantal kamers door te moeten gaan, lopen ze ook nog het gevaar om tijdens het zoeken naar de uitgang, in kamers terecht te komen met een dodelijke val. Welke dat zijn, is een verrassing. Dat ondervinden een paar van hen, tot wiskundige Leaven in hun midden een patroon begint te ontdekken in de nummering. Op basis hiervan ontdekt ze dat men in een kubus zit, berekent een totaal van ruim 17.000 kamers en stelt vast dat de dodelijke kamers worden aangemerkt met priemgetallen. Althans, de meeste dan, want daar zit ook weer willekeur in.

Minimale middelen, maximaal resultaat

Kansberekening met hogere wiskunde, kom daar maar eens ongeschonden uit. Vincenzo die zelf niets met wiskunde heeft, krijgt voor de film hulp van onder anderen wiskundige David Pravica die ook het filmdecor ontwerpt. Het zijn in werkelijkheid maar twee kamers die door camerahoek en licht ontelbaar in aantal lijken te zijn. Het is een van de vele improvisaties door gebrek aan budget en tijd. Vincenzo krijgt drie maanden voor het project en met minimale middelen neemt hij de film in 20 dagen op met onder anderen beste vriend David Hewlett in de hoofdrol.

Filosofisch karakter

Doordat niet duidelijk wordt waar de kubus zich bevindt, wie erachter zit en wat er buiten de kubus is, heeft de film een filosofisch karakter. De een zegt dat de kubus en het verloop van het verhaal de levenscyclus voorstelt, een ander stelt dat het gebaseerd is op een universum dat is gebouwd op getallen. Vincenzo laat het zelf in het midden. Hij vernietigt tijdens de editing als eerste het oorspronkelijke einde met zijn verklaring voor de kubus.  Hij werkt ook niet mee aan de twee opvolgers waarin verschillende regisseurs dan maar zelf het vermoedelijke concept proberen uit te leggen.

The Legacy

De legacy van de film is dat door de onwetendheid en gebrek aan achtergrondinformatie, de spanning tussen de groepsleden duidelijk wordt aangevoeld.  Het is een intelligente horrorfilm waarin het volledige verhaal aan interpretatie wordt overgelatenDat intrigeert nog steeds hele volksstammen. De vragen blijven hangen, ook al probeert deel drie jaren later een plausibel antwoord te geven op de meeste van hen.

Hoeft niet, Vincenzo’s  concept is de kracht van de film en dat is niet alleen de inspiratie voor de andere delen. Naast een Spaanse remake,  is het volgens velen ook een basis geweest voor de eerste ‘Saw’. Ondanks heel wat gelijkenissen, stellen die makers dat het wel wat dichter bij huis ligt. Heel wat anders is dat voor de personages van Cube, die zijn verder van huis dan ooit. Waar? Geen idee.

Vastleggen in volledig scherm 12-8-2016 232152

Tussen prut en geniaal zit een dun lijntje: Right Said Fred’s ‘I’m too sexy’

Begin 90’s wordt het nummer ‘I’m too sexy’ van de twee broers Fairbrass en hun maatje Rob Manzoli keer op keer afgewezen door platenmaatschappijen. In een recent interview zegt Fred Fairbrass dan ook dat het trio in die tijd langzaam begint de geloven dat ze een plaat hebben gemaakt die  ‘either shit or genius’ is.

Beet bij Simon Bates

Het antwoord komt kort daarna. Nadat Tamzin Aronowitz, vriendin van de band en toekomstig manager, het nummer doorspeelt aan plugger Guy Holmes , komt het nummer terecht op de playlist van de dan populaire Simon Bates show van BBC1.  Dat blijft niet onopgemerkt, de telefoon staat roodgloeiend met laaiend enthousiaste reacties.Zo worden de heren eindelijk beloond na jarenlang tegen een doorbraak te hebben aangedrukt.

Rob Manzoli

Want wat weinig mensen dan weten, is dat de twee broers zeer grote muzikale talenten zijn en in de 80’s al apart van elkaar optreden met Joy division en David Bowie.  Als ze Rob Manzoli ontmoeten in de Londense Ritz studio’s, iemand met veel connecties binnen de muziekwereld en creatief brein, gaat het ineens snel . De eerste gezamenlijke schrijfsessie leidt na een loze opmerking van Richard tot de basisversie van het doorbraaknummer. Ja, daar is ie weer, dat ene zinnetje.

BBC opent de deuren

Richard leent het laatste benodigde geld voor de opname van de demo van zijn levenspartner Stuart Pantry. Hij is een make-up-artiest die dan al jaren voor de BBC werkt, achteraf de omroep die voor zijn partner de deuren opent in de muziekwereld. ‘I’m too sexy’ wordt een monsterhit en ze pakken zelfs aan de overkant de toppositie. Een mooi goedmakertje, grapt Richard achteraf, want in eigen land worden ze tegengehouden door het alles overheersende ‘Everything I do, I do it for you’ van Bryan Adams.

Succes valt niet te toppen

Komt wel goed. Want hoewel de band, genoemd naar een nummer van Bernard Gribbins uit 1962, nog steeds als een eendagsvlieg wordt gezien, is het tegendeel waar.  Na die ene hit bereiken ze nog menigmaal de topposities in de hitlijsten met andere nummers van het debuutalbum ‘Up’, inclusief een nummer 1 in eigen  land, maar het succes wordt later  nooit meer geëvenaard. In de late 90’s lijkt het daadwerkelijk klaar te zijn met de band.  Na de breuk met Gut Records en het later  floppen van het in eigen beheer uitgebrachte album ‘Smashing’, verlaat Rob de band en zetten de broers de act op hold.

Zorg voor Stuart

Na een nieuw platencontract in Duitsland hebben de broers er weer zin in, brengen albums uit, maar touren ze veel minder. De reden hiervoor ligt bij de ziekte van Richard’s vriend Stuart. Die wordt ernstig ziek en wordt jarenlang door Richard verzorgd. Na toch nog wat hoop op verbetering van zijn gezondheid, overlijdt Stuart in 2010.  Het verandert Richard en zijn  perspectief op de muziekwereld.  Geen hits meer najagen, Gewoon spelen, nummers schrijven en weer op tour.

Nu too busy om achterom te kijken

‘I’m too sexy’ hebben de broers dan ook achter hen gelaten.  Nu precies 25 jaar geleden, is het dan wel de signature song van de heren, maar blijven ze er niet op teren. Volgend jaar komt er nieuw materiaal uit en breiden ze  de act wellicht op het podium uit.  En als er mensen het duo blijven herkennen als die band van.. , dan is dat goed zo. “See ya, we don’t have time to waste explaining what was”!

right said fred

 

Flashback 1962:’Well now, this is much of an escalation by them, isn’t it?’

De spanning is te snijden. Het is 27 oktober 1962, de Sovjets en de Amerikanen staan al twaalf dagen recht tegenover elkaar. Aan het eind van de morgen komt Amerikaans luchtmachtpiloot Rudolf Anderson om, zijn U-2 straaljager wordt neergeschoten boven Cuba  door de daar gestationeerde Sovjets. Welke gevolgen dit heeft, ligt aan de volgende keuze. Het wordt de endgame van een levensgevaarlijk politiek pokerspel.

Politiek Stratego

Als president John F. Kennedy het nieuws hoort, kijkt hij verslagen naar zijn broer en tevens adviseur Robert.  ‘Well now, this is much of an escalation by them, isn’t it?’ Het is iets waar hij doodsbang voor is geweest de afgelopen anderhalve week, tijdens een gevaarlijk potje politiek stratego. Als tegenzet voor het stationeren van raketten door de Sovjets op steenworp afstand, heeft hij een Amerikaanse blokkade van scheepsverkeer naar Cuba bewerkstelligd en laat hij verkenningsvluchten boven Cuba uitvoeren.

Eerste schot gelost

Ondanks dat de Amerikaanse legertop hem steeds zwaarder onder druk zet, het liefst alweer Cuba wil binnenvallen, eist hij  dat er geen schot wordt gelost, in geen enkele situatie. Met het neerschieten van Anderson’s vliegtuig,  onbewapend en ook op verkenningsmissie,  weet Kennedy dat een Amerikaanse militaire reactie bijna onvermijdelijk is.

De druk binnen de regering neemt enorm toe, het gaat er nu om wie de laatste klap uitdeelt. De wetenschap  dat vrijwel elke volgende stap verwoestende gevolgen heeft, is ondragelijk. Kennedy stelt een ultimatum, maar blijft koel. Hij gelooft nog steeds in diplomatie, vooral omdat hij denkt dat Sovjetleider Chroesjtsjov niet het order tot schieten heeft gegeven. Hij heeft gelijk.

Geen grip meer

In werkelijkheid komt de order van Sovjet commandant ter plaatse, Stepan Grechko, een eigen afweging binnen enkele minuten. Het geeft kort aan dat Chroesjtsjov  ook de grip dreigt te verliezen. Vooral als Cubaans leider Fidel Castro, nu zeker overtuigd van een aankomende Amerikaanse invasie, zich ook gaat roeren. Zo blijkt uit latere uitspraken van Chroesjtsjov’s zoon dat zijn vader na het voorval met Anderson tot zijn afschuw inziet dat het verkeerd gaat aflopen en ook koortsachtig zoekt naar een uitweg.

Race tegen de klok

Nooit opgehelderd is de rol van Amerikaans journalist John Scali en zijn Russische contact Aleksandr Feklisov , inner circle van Chroesjtsjov . Volgens diverse bronnen zijn zij de reddende communicatielijn tussen de twee grote leiders geweest. Feit is wel dat er een briefwisseling op gang komt tussen Kennedy en Chroesjtsjov . Hierin communiceren de twee voor het eerst tijdens het begin van de crisis direct met elkaar.

Namens hen werken Robert Kennedy en Russische ambassadeur Anatoly Dobrynin in een ultieme en allerlaatste poging aan een deal tussen de twee grootmachten in een race tegen de klok. Ze  komen, vlak voor het verstrijken van Kennedy’s ultimatum en gedeeltelijk geheim, overeen dat tegenover de terugtrekking van wederzijdse raketten een niet-aanvalsverdrag voor Cuba van de Amerikanen komt te staan.

Anderson redt miljoenen mensen

Nadat de wereldbevolking aan een heel dun, zijden draadje heeft gehangen, schrijft president Kennedy een brief aan de weduwe van Anderson waarin hij de militair postuum een onderscheiding toekent met een persoonlijke noot. Een van Rudolf’s zoontjes is net zo oud als John Jr. en  John’s oudste broer is daarbij omgekomen in soortgelijke omstandigheden. Daarom voegt hij er een handgeschreven aan toe: “Your husband’s mission was of the greatest importance but I know how deeply you must feel his loss.”

Hoe zinloos Rudolf’s overlijden ook is geweest, hij is de heldhaftige piloot die met zijn overlijden de wereldbevolking voor een ramp heeft behoedt. Want door zijn overlijden, wordt in een wereld dat vrijwel zeker af gaat op een allesverwoestend einde, zeer intensief naar die laatste, verloren gewaande opening in de diplomatie gezocht om die enige vreedzame uitweg te vinden. Daarmee heeft hij achteraf gezien de levens van miljoenen mensen gered. En wellicht die van jou en mij.

Vastleggen in volledig scherm 2-8-2016 004010

Tijd valt terug te draaien: Aqua

Wat als? Dat is een populair thema in films. Neem nu  ‘Sliding doors’ uit ’98, een film  met een splitscreen waarin de gevolgen van kleine keuzes worden uitgewerkt. Beiden ondersteund met  het  ‘Turn back time’ van Aqua als muziek.  De band gaat mid-90’s van duo en trio naar een kwartet,  als rondreizende d.j.  Rene Dif de zangeres Lene de Noorse ‘Leontien’ ziet doen op t.v.

Geen kunst

‘Wat als?’ blijft een interessant gegeven. Wat zou er zijn gebeurd als de vier groepsleden van Joyspeed al in 1995 het bijltje er bij neer leggen? Dan kennen we een paar jaar later Aqua niet en hebben we hier nog nooit van het anonieme  bandje gehoord. Dat gebeurt niet. Met een nieuwe manager, groepsnaam en nieuw platencontract gaat er een nieuwe deur open.

Maar wat als bandlid Claus Norreen daarna niet naar een vage tentoonstelling over kitsch en plastic gaat?  Dan ontstaat nooit de  basis voor de doorbraaksingle ‘Barbie girl’ . Gebeurt niet.  Hij gaat gewoon en zo wordt de zin ‘Life in plastic, it’s fantastic’ de basis voor een aanklacht  tegen materialisme en oppervlakkigheid.

Actie en reactie

Maar wat als het nummer met alles erop en eraan nooit het debuutalbum ‘Aquarium’ haalt? Dan gaat de producent van Barbie’s,  Mattel, vanzelfsprekend geen rechtszaak aanspannen en horen we wellicht daarna veel minder van Aqua.  En liggen er tot op de dag van vandaag gewoon Barbie’s met onwaarschijnlijke afmetingen in de winkel. Gebeurt niet.

Feestje is gauw over

Want het nummer komt gewoon op het album en  haalt moeiteloos alle Europese hitlijsten. Met aan de ene kant gratis reclame voor Mattel en aan de andere kant  publiciteit voor het nummer, stuwen ze elkaars verkoop op. Na een jaar lang feest met de muziek, video’s en de tour van de  Deens/Noorse band, komt daar het teken rustig aan te doen.

Met het compleet andere en ingetogen ‘Turn back time’,  neemt de band kort daarna afscheid van het publiek en van elkaar. De split in 2001 is volgens de bandleden te wijten aan oververmoeidheid , met name Lene krijgt gezondheidsklachten. Hoe de split werkelijk tot stand komt, blijft een verhaal met meerdere kanten. Zo blijft de mythe hangen dat het de driehoeksrelatie tussen bandleden Rene, Lene en Sören is geweest.

Haar Dr Jones en zijn Barbie girl

Sören wordt Lene’s Dr Jones, terwijl Rene denkt dat Lene zijn Barbie girl is, of zoiets.  Hoewel Rene maanden na de split gewoon op Lene’s bruiloft met Sören aanwezig is, brengt hij later wel een boek uit waar hij spanningen tussen hem en Lene als reden aangeeft. Claus, de doorgaans stille en juist buitenstaander bij het vermeende akkefietje tussen de andere drie, is in 2009  als enige van de vier wel spraakzaam over de split. De band is dan allang weer bij elkaar en wat er ook is gebeurd, het is uit de lucht. Maar wat als?

Turn back time

Wat als ze elkaar een paar jaar eerder niet spreken voor de docu ‘Turn back time’ ? Dan zitten ze geen twaalf uur met elkaar in een huisje waar heel veel bepraat wordt. Dan zal Lene, maanden later, hooguit  weemoedig blijven hangen bij oude opnames van de band bij een tv-programma , daarna haar schouders ophalen, zappen en daarna nooit de voorzet voor een definitieve comeback geven. Tijd valt immers niet terug te draaien. Toch?

Vastleggen in volledig scherm 28-7-2016 230407

The legacy van The Naked gun

Als klein jochie vraag ik mij vaak af wat er eigenlijk verder gebeurt met de mensen op de achtergrond en de figuranten in een film of op tv. De camera volgt immers de hoofdpersonen, maar wat gebeurt er met de gewonden en doden na een gevecht in een pand ergens in de middle of nowhere, waar gaat een figurant in een lift naar toe?  In The Naked Gun trilogie speelt men veel met dat soort levensvragen.

Police Squad

De films met Leslie Nielsen als Frank Drebin worden in de 80’s en 90’s cult door met name een aparte slag humor en het tarten van verschillende filmwetten. Eigenlijk tv-wetten, want de films hebben hun oorsprong in de serie Police Squad, geschreven met 15 eigen wetten. In 1982 is dat een kortlopende comedyserie (zes afleveringen) met achter de schermen de gebroeders Zucker en Jim Abrahams.Zij zijn eerder verantwoordelijk voor ‘Airplane!’ en ‘Kentucky Fried Movie’ en de serie heeft dan logischerwijs ( ook via Leslie Nielsen) een duidelijke binding met deze voorgangers.

John Belushi

Zo komen er weer wat vaste grappen van het trio voorbij. Neem het letterlijk nemen van alle uitdrukkingen in de dialogen.  Daar juist wel, de afleveringtitels slaan juist nergens op.  Net als Rex Hamilton met ‘zijn rol’ als Abraham Lincoln in elke aflevering. Zijn moment of fame blijft bij de openingscredits. Hij wordt hiermee wel in real life  een bekend ‘acteur’ ook al verschijnt hij niet in het verhaal.

Welk verhaal eigenlijk? Het is meer een kapstok voor grappen. Zo is er altijd een moord aan het begin waar het slachtoffer, een celebrity, op een idiote wijze om het leven komt. Naast bijvoorbeeld Lorne Greene en William Shatner verschijnt ook John Belushi.  Zijn scenes worden echter vanwege diens overlijden, vlak na de opnamen, geschrapt en zijn daarna niet meer teruggevonden.

Defrost

Een ander kenmerk van de serie is de defrost. Dat laatste is een parodie op de freeze dat vaak aan het eind van een tv-aflevering te zien is,  screenshot(s) met de aftiteling erover. In plaats van een screenshot, staan de personages zelf stil en valt er altijd iemand uit zijn rol. De ene keer laat iemand iets vallen, de andere keer loopt Frank’s collega, Norberg, plots door beeld. De defrost is een van de weinige grappen die  zes jaar later niet terugkeren in de film.

Stap naar het grote doek

Peter Lupus,  die Norberg speelt, ook niet en hij wordt vervangen door de dan al mediaster O.J. Simpson (ok, op een andere manier dan). Daarnaast worden George Kennedy (nieuwe Ed Hocken) Priscilla Presley en ‘Weird Al’ Yankovic gecast.  Leslie, die acht jaar eerder nog derde keus voor de rol van Frank Drebin  is, wordt ook in de film het gezicht. Daarmee krijgt filmversie een relatief bekende cast.  De oorspronkelijke naam  wordt ook aangepast. Voor een serie is het best een aardige naam , maar de productie wil het publiek niet verwarren met de dan zeer populaire Police Academy reeks.

The Legacy

Leslie Nielsen zelf groeit uit tot veelgevraagd acteur in het komische genre, een grote omslag, in de 60’s en 70’s speelt hij  voornamelijk drama.  Door de Naked Gun trilogie krijgt Leslie in de 90’s dan ook een volkomen nieuwe fanbase. De rol van Frank Drebin blijft onlosmakelijk aan hem verbonden.  Dat blijkt wel als in 2010 op zijn begrafenis  zelfs het themanummer van ‘The Naked Gun ‘wordt gedraaid.

De films, met veel hergebruikte grappen uit de serie, worden  zelf weer een blauwdruk. Niet alleen voor de vervolgfilms  maar voor ook andere producties zoals Hot Shots en Loaded Weapon. Nu bijna 30 jaar later,  is daar de onvermijdelijke remake met nu Ed Helms in de hoofdrol. Laat maar, het geslaagd herkauwen van grappen kan alleen maar door de Zucker broers en Abrahams worden gedaan.