Korte ruimtevlucht naar het sterrendom: Babylon Zoo

In de 70’s heb je een scetch van Monty Phyton. Een kaper van een vliegtuig met bestemming Cuba, wil graag naar Luton. Hij wordt boven Engeland gedropt, pakt de bus naar Luton, maar deze bus wordt weer gekaapt door iemand die naar Cuba wil. Geen timeloop natuurlijk, maar in de sketch is het ook een vorm van rondjes draaien, het begin is meteen het einde. In de muziekwereld kom je dat  ook tegen, neem  in de jaren ’90  ‘Spaceman’ van Babylon Zoo.

Promotie zoekt promotie

En juist dat begin en einde van de plaat is de trigger van het succes, dat ruim twintig jaar geleden begint als de plaat juist niet door Radio 1 van de BBC  maar wel door een stel reclamemakers wordt opgepakt. Het wordt daarmee verrassend toch de snelst verkochte plaat in decennia in de UK. Dat vooral omdat veel mensen benieuwd zijn naar het resterende gedeelte van de plaat.

Goed, zo helpt men elkaar. Want we hebben het over de 90’s, het is de tijd dat Levi’s vrijwel altijd succesvol een -tweetjes met de muziekwereld doet met haar reclames. En laat nou net het opgestarte project Babylon Zoo ook die promotie hard nodig hebben.  Zeker na al die moeite die Jas Mann al heeft moeten doen,  de man met de ‘the X-Ray Eyes’. Het is zijn belangrijkste handelsmerk als uitgangsbord van deze aan de weg timmerende band.

Nieuwe Jas

Hoewel band? Ondanks dat de de act zo wordt voorgesteld, wordt het latere debuutalbum opgenomen in de studio van Jas, schrijft hij de nummers, speelt hij vele instrumenten zelf en doet ook de geluidseffecten  zelf met onder andere een speelgoedmicrofoon. Laten we het maar gewoon houden op de volgende vergelijking, Babylon Zoo = Jas Mann.

En die Jas moet namelijk alles opnieuw doen. Letterlijk alles. Dat komt door Clive Black. Als de ontdekker van Jas overstapt naar een andere platenmaatschappij, staat hij erop dat Jas en zijn werk ook meegaan. Het gevolg is dat al het opgenomen materiaal, inclusief ‘Spaceman’ moet worden vernietigd en opnieuw moet worden opgenomen vanwege de rechten.

Levi’s vindt inspiratie

Een hele klus en alles wordt weggewerkt, op een singletje na. Op een lokaal stationnetje in Manchester hebben ze nog die oude, obscure promo-single en die blijven ze draaien.  Ondanks dat het  een vreemd nummer blijft, is dat nou die trigger. Want ook de reclameafdeling van Levi’s luistert mee. In het nummer zien ze de benodigde soundtrack voor de nieuwe campagne.

Goed, alleen het begin en einde van de plaat is interessant, maar dat is toch ook promotie?  Het is een  marketing-trucje uit het boekje, want benieuwd naar het midden van de plaat, ontstaat er later een hype om het nummer. De plaat verkoopt daarom alleen al 418.000 exemplaren in zijn eerste week van release in de UK.  In die tijd een recordverkoop. Yes, man, zal Jas Mann op dat moment denken.

Deze keer nul promotie

Dat gaat lekker, dat moet het begin zijn  van een glansrijke carrière. Nee, dat valt erg tegen. Na het vertrek van Clive en daarna problemen met de nieuwe leiding, komt er nog wel een tweede album. Alleen gaat dat iedereen volledig voorbij. Want nu zijn er geen reclamemakers die een muziekje nodig hebben en  de band  Jas, maakt nul promotie.

Dat is voor een act dat alles aan promotie te danken heeft, natuurlijk een enkeltje vergetelheid. En nu? Als CEO van mediabedrijf Indomina Group, roept hij al jaren dat er wel  eens een nieuw album uit komt,  Ideetje had hij al eerder, ‘Cold Clockwork Doll’, met de releasedatum:ooit.  Wanneer, dat staat in de sterren geschreven. Of in een nieuw platencontract.

Reminded and Rewinded Top 3: Stof tot nadenken

De afgelopen maand heb ik al twee van de beste mindbenders van deze (nog prille) eeuw behandeld.  Deze nadenkfilms, respectievelijk Coherence (2013) en Primer (2004), zijn meesterwerkjes in dat genre. Dat is knap voor deze kleine indie-producties. Maar in die hoek zitten nog meer recente en veelal ondergesneeuwde pareltjes. Ondanks een krap budget en veel minder mogelijkheden dan een grote Hollywood-productie, is het resultaat van deze films vaak heel creatief. Met een briljant en vindingrijk scenario laat men de kijker aan het einde met een WTF achter.  Genoeg stof tot nadenken dus in deze Reminded and Rewinded Top 3.

3. Triangle (2009)

Veel films hebben timeloops zonder begin of eind, maar dat is vaak maar een detail in het verhaal. In Triangle is het juist de bedoeling om het begin te ontdekken. Jess maakt met wat vrienden een boottochtje, ze komen in een mysterieuze storm terecht en worden op het eerste gezicht gered door een groot schip. Daar wordt de groep belaagd door een gemaskerde moordenaar. En die gemaskerde moordenaar is Jess….Dit is het resultaat van een timeloop  en het script laat de groep daarna  onwetend het schip eindeloos opnieuw betreden.

Hoe kan dit worden gestopt en nog belangrijker, waar te beginnen? De film, geregisseerd en geschreven door Christopher Smith,  levert al jaren felle discussies en net zoveel intepretaties op over waar het begin nou zit.  De oplossing zit hem wellicht net als in Coherance en Primer in de de details. In deze YouTube tutorial (spoiler alert) komt een kijker naar mijn mening met het meest plausibele antwoord. Een cirkel kan worden doorbroken.

2. Circle (2015)

Ook als je letterlijk in een cirkel staat. De film Circle ( niet te verwarren met die recente film met Emma Watson) heeft een setting van 50 mensen die in een donkere ruimte in een cirkel staan. Ze kunnen niet van hun plaats af en mogen elkaar niet aanraken. O ja, om de twee minuten wordt een willekeurige deelnemer door een laser uit de weg geruimd. Als het doodsbange gezelschap erachter komt dat de eigen eliminatie kan worden voorkomen door te stemmen op de ander, ontvouwt zich  een duivels dilemma. Persoonlijk en voor de groep zelf.

Want de bedoeling en de duur van het experiment is voor niemand duidelijk, en daarom ontstaat er tussen de deelnemers een heftige discussie, wie op basis van wat als eerste het veld moet ruimen. Zo is het lot voor (spoiler alert) niemand zeker en wordt het een sociaal experiment waarin het  geweten, het moraal maar vooral het egoïsme van de mens het resterende scenario bepaalt.  Daarom kent de film van Aaron Hann  geen helden, geen echte hoofdrolspeler, enkel verliezers en (spoiler alert) een heel indringend einde  dat nog steeds gemengde reacties en discussies oplevert.  Dat betekent dat de boodschap van de film is overgekomen.

 1. The invitation (2016)

Net als de uitnodiging die Wil in zijn postvak vindt. In The Invitation wordt hij uitgenodigd op een feestje van zijn ex-vrouw Eden. Zij woont nu samen met David(ons eigen Michiel Huisman) in Will en Eden’s voormalige gezamenlijke woning.  In deze voor hem zeer ongemakkelijke setting, mede door een gezamenlijk drama met Eden in het verleden, hangt al meteen een aparte sfeer. Dat wordt versterkt als, naast oude, wederzijdse vrienden van Eden en Will, ook de zweverige Sadie en de niet zo spraakzame Pruitt zijn uitgenodigd. Will voelt al meteen, maar vooral na de ontmoeting met die twee, dat er iets niet klopt.  Net als de kijker.

De film is een slowburner qua verhaal, maar dat is juist de bedoeling.  De manier van filmen  en sfeerbepaling door regisseur Karyn Kusama  heeft de intentie om de kijker al vanaf het begin zich zo ongemakkelijk mogelijk te laten voelen.  En als je net als Will denkt dat je de oorzaak van dat gevoel hebt gevonden, wordt dit weer door het geniale script van Phil Hay vakkundig onderuit gehaald. Je wordt hierdoor deelnemer aan een ongezellig feestje met een dreigende sfeer maar je weet niet waarom.  De film wordt door anderen geprezen als ‘dinner from hell’ en ‘chiller dinner’.   Inderdaad, Will had nog beter met de vriendengroep uit ‘Coherance’ aan tafel kunnen zitten.

 

Ronddwalen op de set van Empire of the sun

Afgelopen jaar heb ik een tour gemaakt door het oosten van China en dan kan je eigenlijk niet om Shanghai heen.  Leuke stad, een beetje het New York van Azië. Ronddwalen, verdwalen, alles kan in deze op dat moment zeer regenachtige stad. Wat doe je als  Nederlander dan als je in de snelste commerciële trein met een snelheid van 431 km per uur door Shanghai hebt geraasd en al op het een na hoogste gebouw ter wereld hebt gestaan? Dan ga je even schuilen in het wereldberoemde en beruchte Fairmont  Peace Hotel.

img_20160915_135017Als een van de mooiste hotels van Shanghai, heeft het een lange en rijke historie. Het was ooit het hoofdkwartier van de ‘Gang of four’ en  Noel Coward schreef hier zijn ‘Private lives’.  De beroemde jazzband speelt pas vanavond, het is nog niet druk. Het hotel heeft tig keer als filmlocatie gefungeerd en als je door de hoofdgang loopt, staat er een lange galerij van filmposters aan beide kanten. Allemaal resultaten van opnames op deze plek.

Zo ook voor ‘Empire of the sun’ van Steven Spielberg. Een scene uit de film is opgenomen op het dakterras. Even wachten tot een hotelgast met een kaart de lift bedient en dan met een enorme snelheid naar boven. Zo snel dat verdieping vier wordt overgeslagen. Goed, dat heeft meer te maken dat vier een ongeluksgetal is in China en het zelfs niet wordt vermeld als liftknop. Ondertussen filosoferend of de vierde verdieping dan wel bestaat als je met de trap gaat, ben je voordat je het weet al op het eindpunt.

De liftdeuren gaan open en ik bevind mij plots op een bruiloft. De gasten, het bruidspaar kijken mij verbaasd aan. Zo ook de cameraploeg. Enkele seconden later beginnen de meesten te lachen. Ik ook, als twist in een onbekende Chinese film. Daarna kun je het beste weer de lift in lopen. Dus mocht je ooit een Nederlander in een vage Chinese (bruiloft)film tegenkomen, dan weet je aan wie je een handtekening kan vragen.

Roemeens kunstje deze keer in het Engels: Akcent’s ‘Kylie’

Ach, mysteries, ik ben er gek op. Brengt me op een van de eerste internet-hypes. Dat is in 1994  het verhaal over het mysterieuze overlijden van Ronald Opus . Maar helaas, weten we achteraf, Ronald bestaat niet. Het hele verhaal is verzonnen door Don Harper Mills voor een presentatie in 1987.  Maar er blijven genoeg mysteries over, ook in de muziekwereld. Want zo is hedendaags het Roemeense Akcent of alle places enorm populair in India en Pakistan. 

Eerst O-Zone

Ja daar wel, voor het succes in Nederland spoel ik het verhaal even dertien jaar terug. Het is 2004 en we zijn we beland bij ..oh.. O-Zone.  Dat is wellicht iets te ver terug, maar maakt niet uit, het verhaal komt op hetzelfde neer. De groep rond Roemeen Dan Balan en nog twee andere bandleden scoort een enorme zomerhit met ‘Dragostea din tei’.  Zomerhit, dus O-Zone verdwijnt daarna uit het zicht. En een jaar later is daar Akcent. Het is als een déjà-vu.

Kylie Minoque

Ook Akcent draait rond een Roemeen., oftewel Adrian Sina en dit keer drie anderen. Hun  ‘Dragoste De Închiriat’ klinkt mooi,  maar ze maken er in tegenstelling tot hun voorgangers er iets anders van in het Engels.  En om het nog aansprekender te maken, zingen Adrian, Marius Nedelcu, Mihai Gruia en Sorin Brotnei het aanstekelijke ‘Kylie’, als een ode aan de bij ons ook bekende  Kylie Minoque. Dat gaat helemaal naar de Europese top, maar ook zij verdwijnen weer uit het zicht. Het verschil met O-Zone, is dat Akcent nog steeds bestaat, ook al  is het niet meer dan een artiestennaam voor Adrian.

Akcent =Adrian

Want Adrian is namelijk Akcent. Hij vertelt in een recent interview dat de naam nog uit de periode komt als hij als dj bij een lokaal radiostation in Roemenië werkt. Hij komt zelf uit het noorden van het land en net als bij ons, hoor je dat. Dus ‘brommers kijken’ wordt ‘brommers kieken’. In het Roemeens dan. Tot hilariteit bij zijn toenmalige collega’s natuurlijk. Die wel.

Zijn meest recente collega’s zijn wat minder happy met Adrian. Als oprichter van de act wil hij een andere richting op.  In een kort interview voor een Pakistaans magazine geven  Sorin en Mihai  na hun vertrek uit de band aan dat Adrian na het internationale succes langzamerhand de naam en daarmee de band naar zich toe trekt. Dat valt allemaal ook op te maken uit de biografie van de band  waar de andere bandleden niet in voor komen.

Bollywood

Wie Akcent nu ook is, komt er nog wat nieuw werk van de ‘band’?  Zeg nooit nooit. Als een van de laatste wapenfeiten maakt Bollywood-fan Adrian de als soundtrack bedoelde track ‘Special gurll’ voor een film van regisseur Himayath Khan met de werktitel ‘Firangi.  Het lijkt erop dat het nooit van de grond komt, want Himayath  werkt later aan een heel andere film.

Adrian zet het nummer dan maar op de Akcent’s  EP  ‘Around the world’.  Is hier een beetje langs ons heen gegaan. Misschien deze keer maar eens een ode aan Kylie’s  zusje  Dannii. Wie? Dat bedoel ik nou, voor beiden een win-win.

Alfred Hitchcock’s late klassieker: The trouble with Harry

Alfred Hitchcock kennen we allemaal van zijn filmgenre suspense en iedereen heeft zijn/haar favoriet. Die van mij is een opvallende: The trouble with Harry, een voor Alfred bijna dodelijk filmexperiment, gefilmd in Vermont. Met haar zwarte humor valt de film een beetje buiten de boot ten opzichte van zijn andere werk, al is hij het later ook met ‘Psycho’ van plan.  Doet hij niet, mede doordat ‘Trouble with Harry in de 50’s zelf flopt. En alles wat hij maakt is al comedy, stelt Alfred later. Maar als je de humor van ‘The trouble…’ niet deelt, dan wordt het wel een lange zit.

Philip Truex

Een van de bekendste plotlines van de film is dat ‘ the trouble with Harry is that…he’s dead’. Goede samenvatting, bespaart veel tekst en analyses.  Want dat Harry dood is,  is met name erg vervelend voor verschillende inwoners van een klein stadje die op een warme dag maar met het lijk blijven slepen. Acteur Philip Truex speelt het lijk dat maar liefst drie keer wordt opgegraven in de film, maar ondanks het legendarische plot, wordt het niet echt een glansrol voor hem.

Zoals Alfred in zijn interviews over de film zegt: “Never mess about with a dead body — you may be one…” Want eerst is Philip nog blij als hij de titelrol krijgt, maar als blijkt dat hij geen enkele regel tekst heeft en ook niets hoeft te doen, neemt hij het zwaar op en ziet het als een symbolisch einde van zijn acteercarrière.  Hij begint een tuincentrum en zal nooit meer acteren na deze film.

Shirley MacLaine

Elke einde heeft weer een begin, want compleet tegenovergesteld van Phillip, is de film ook de doorbraak van Jerry Mathers en het acteerdebuut van Shirley MacLaine.  Ze wordt ontdekt op Broadway als producer Herbert Coleman in het publiek zit en zij invalster is voor Carol Haney.  Shirley krijgt de rol en wordt eating buddy’ van Alfred, Had trouwens ook Grace Kelly kunnen zijn geweest, maar die kan niet ten tijde van de opnames. Eerste keuze John ‘Dynasty ‘ Forsythe verschijnt wel in de film, gebaseerd op een verhaal van Jack Trevor Story.

De vijf verdwenen films van Alfred

Het script van de film is gebaseerd op zijn gelijknamige verhaal van van vijf jaar eerder, waarvan de rechten door Alfred op een veiling worden gekocht. De film zelf wordt verre van een succes, tot teleurstelling van Afred zelf die ‘ The trouble with Harry’  altijd tot zijn favoriet rekent. Maar het (postume) succes komt er veel later wel, als de film zo’n vijftien jaar na release  een van de ‘vijf verdwenen films’ van Alfred wordt.  De film wordt samen met o.a ‘Rope’  en  ‘Vertigo’ uit de roulatie gehaald. Ze keren pas  na een heel lang verhaal in 1984, vier jaar na zijn Alfred’s overlijden,  weer terug voor het publiek en zijn klassiekers vandaag.

Cameo

Net zo klassiek als de cameo’s van Alfred. Net als in Psych het een sport de ananassen te spotten, maken filmliefhebbers er een sport van Alfred te spotten in zijn eigen films. Bedoeld als een soort handtekening,  wil hij  echter niet dat zijn films hierom gaan draaien. Daarom verschijnt hij steeds vroeger in de film zodat het publiek weer op de film kan concentreren. Want een cameo is niet belangrijk. Zoals Afred zelf ooit zegt:” To make a great film you need three things – the script, the script and the script’.

 

Het begint en eindigt met een film: Partners in Kryme

Zo eind  80’s zat in het beperkte kabelpakket ook Super Channel. Lang vergeten iconen, als Nini Firetto en Amanda Reddington, presenteerden daar programma’s voor het onderdeel Music Box, nog doorgegaan tot januari 1990.  Goh, dan kan ik een van de meest obscure eendagsvliegen uit het eerste jaar van de 90’s, Partners in Kryme, dus nooit voor het eerst op deze zender hebben gezien. Waar dan wel? Zal Sky Channel wel zijn geweest.

Dankzij de Teenage Mutant Ninja Turtles

Whatever, Partners in Kryme breekt (ondanks de titel ‘Turtle power’ anders doet vermoeden),  heel snel door met een succesvolle soundtrack, staat wekenlang in Engeland op 1 en verdwijnt ook weer heel snel na een andere, geflopte soundtrack. In een interview met het blog van Werner Von Wallenrod, gaat Golden Voice ( Richard Usher) van het duo in op hoe ze nou op de soundtrack van Teenage Mutant Ninja Turtles terecht zijn gekomen. In een lang verhaal van veel via via krijgen ze een contract bij SBK, een kleine platenmaatschappij dat eind 80’s als label van EMI start.

Tekstfoutje, bedankt

Na een telefoontje van SBK, wordt de plaat in een weekend in elkaar geknutseld. Op basis van een kleine toelichting van A&R manager Peter Ganbarg en het script, bedenkt het duo een rap waar het plot wordt uitgelegd en dat is meteen de reden dat er een enorme fout in de tekst zit waar twee karakters door elkaar worden gehaald.  Het levert veel kritiek op van de fans van de comic, maar dat boeit niemand want negatieve publiciteit… Ach, je weet wel.

Gouden ei Vanilla Ice verpest het

De leadsingle voor het duo is een grote overwinning voor het kleine SBK, omdat op de soundtrack met de grote hit van het duo de grote naam MC Hammer van collega-label en reus Capitol Records(EMI) op de achtergrond verdwijnt.  Een prestatie op zich, want  MC Hammer is dan de huidige graadmeter voor alles wat populair is. En nu even een keer niet. De PR-machine van SBK draait overuren.

Er moet een video komen, interviews, optredens, media-aandacht, het duo weet niet van hen overkomt. Ondanks dat ze nul inspraak hebben, met name in de video, heeft het duo in deze positie wel een prima uitgangspositie voor verder succes. Maar helaas, daar komt dan net Vanilla Ice binnenlopen. De gedroomde tegenhanger van Hammer zorgt voor nog veel meer drukte bij het label, alle campagnes worden in sneltreinvaart op het gouden ei Vanilla gericht.

Het eindigt met een film

Ondanks op het tweede plan, komt die hype voor het duo wellicht mooi uit, zo kunnen ze weer op een soundtrack terechtkomen. Ja, maar de samenwerking met Deborah Cole op “Love to love you’ verdwijnt op de soundtrack van het ultra-slechte  ‘Cool as Ice’ van Vanilla die hiermee zijn populariteit ziet verdwijnen. Daarom ervaart ook de andere helft van het duo, Keymaster Snow (James Alpern), al snel dat het bij ‘Turtle Power’ zal blijven.

Hij krijgt gelijk, ze verdwijnen definitief uit het zicht met de toepasselijke opvolger ‘Undercover’. Hiermee komt voor zowel het duo maar ook Vanilla, wederom de ongeschreven regel uit dat in de muziekwereld een  carrière van een gehypet artiest regelmatig eindigt met een film. En voor beiden met die ene iconische hit.  Met echte ‘Turtle power’ waren Richard en James wellicht wat langer blijven hangen in de muziekwereld.

 

De legacy van Coherence: De avond kan alle kanten op

De film Coherence (samenhang) uit 2013 gaat over acht vrienden die na tijden weer eens een keer bij elkaar komen voor een diner. Als er op diezelfde avond een komeet relatief laag over de aarde vliegt, verstoort dat niet alleen de elektronische apparatuur, maar ook  de realiteitservaring van de acht vrienden.

Parallel Universum

De magnifieke film( hier trailer 1) gaat in op het begrip parallel universum. Elke situatie of setting heeft ontelbare scenario’s en in de theorie van een parallel universum, ontstaat door elke handeling of keuze een apart universum. Je merkt als persoon echter niets van deze ‘verhuizing’ en  het scenario in de eigen en huidige realiteit vervolgt zich daarna verder.

Je zult dus nooit weten wat het gevolg van andere keuzes of handelingen zouden zijn, maar ze zijn er wel. Want de andere keuzes en uitkomsten hebben in deze theorie hun eigen universa. En zo zijn er ontelbare versies mogelijk die allemaal naast elkaar bestaan, maar elkaar niet ervaren, raken, overlappen of beïnvloeden.

Feestje

Dat laatste kan voor een deel de prullenbak in als de komeet deze regel verstoort en alles letterlijk door elkaar gaat lopen. Er verschijnt zichtbaar en in de naaste omgeving een kopie (of eigenlijk een van de ontelbare kopieën) van deze gezellige avond met acht vrienden en de woning. Ach, als men gewoon in het huis blijft,  is er niets aan de hand.

Oneindige spiraal

Je raadt het al, gebeurt niet. In beide huizen is ondertussen alles hetzelfde, bijna dan.  Want er is een klein verschil in details en met name de scenario’s van de diners en de gemoedstoestand van de groepsleden aan wederzijde is net iets anders. Daarom maken beide groepen, eenmaal bewust van elkaars kopie en gebaseerd op wederzijds wantrouwen,  daarna verschillende keuzes die hun kopiegroep weer beïnvloeden en het nieuwe gevolgen heeft. We zijn er nog  niet, het wordt nog gecompliceerder.

Wie is wie?

De groep bestaat altijd uit acht personen, maar de theorie gaat er in deze film ook van uit dat als je het huis verlaat, je daarmee het specifieke universum verlaat. Daardoor ontstaat er een soort doorschuifsysteem waarin het alter-ego (compleet met  ander gemoed, karakter,andere voorgeschiedenis, wetenschap, enz) uit een parallel universum de vrijgekomen plaats binnen de groep in neemt.

Hierdoor beginnen karakters zichzelf tegen te spreken. Zo vertelt Mike (Maury Sterling) in dit universum een vrij onwetende groep dat hij het karakter Joe in Rosswell heeft gespeeld, veranderen details en weet bijvoorbeeld karakter Lauri plots niets meer over haar Yoga-lessen. Echte eyeopener voor de groep en kijker is als Hugh (Hugo Armstrong) na terugkomst in het huis plots zijn pleister op tegenovergestelde plek heeft zitten en  zijn kapotte telefoonscherm gewoon heel is.

 Zo neemt het wantrouwen ook binnen de groep enorm toe. Wie is dat nou werkelijk naast je aan tafel? Om vast te stellen wie binnen de groep allemaal in de verkeerde dimensie zit, maakt het gezelschap gebruik van foto’s met getallen in een afgesloten doos, artikelen,  glowsticks en speelt Em’s ring een grote rol.

Improvisatie en een mol

Om het scenario volledig te volgen, kun  je het beste het eerste stuk van de film tot de eerste fade out  als basisuniversum nemen en over de hele linie datzelfde hoofdkarakter Em (Emily Baldoni) volgen. Zoals schrijver en regisseur James Ward Byrkit in een interview zegt: ‘Follow this girl from the first shot until the last shot, and how does she change from the first shot to the last shot’.

Ondanks een vrij complex scenario, is de film veelal gefilmd op basis van spontaniteit. Zo krijgt de cast (die bestaat uit kennissen van de scriptschrijvers afzonderlijk) veel vrijheid om te doen wat ze willen in een scene, bijvoorbeeld uit beeld lopen. Daarnaast zijn de meeste conversaties en gebeurtenissen tijdens het diner gebaseerd op improvisatie. Zo krijgt de cast  veelal geen script, maar telkens korte alinea’s met opdrachten die soms in tegenstelling tot elkaar staan.

Ook is de cast onwetend dat een van acteurs aan tafel, Alex Manugian  (die Amir speelt), in werkelijkheid een van de scriptschrijvers is en fungeert als mol tijdens de opnames om de rest te sturen. Hij is het verlengstuk van regisseur James Ward Byrkit die een jaar werkt aan de structuur van de film nadat hij met geen budget het idee in zijn eigen woonkamer krijgt. Daar wordt de film ook opgenomen in maar vijf avonden.

Dat was de tijd die regisseur James van zijn vrouw krijgt, ze wil een thuisbevalling en dat gebeurt op de avond dat de laatste buitenscenes worden gefilmd.,  Zoals gezegd, als je het huis verlaat, dan verandert alles.

Succesformule van hart en gezicht: Culture Beat

Zo’n 24 jaar geleden was het Duitse Culture Beat een van de grootheden van de Eurodance.  De dj in onze vaste uitgaansgelegenheid heeft in de 90’s ons wekelijke verzoek ‘Got to get it’ (met een videoclip opgenomen in het mooie Faro) van Jay en Tania standaard op zijn draaitafel liggen.  Deze  hitmachine wordt uiteindelijk door vele aanpassingen qua muziekstijl en internationale podiumbezetting zeer populair, maar ziet het succes ook weer net zo snel verdwijnen. Vooral als de succesformule  zijn belangrijkste ingrediënten verliest.

Culture Beat doet het licht uit

Eurodance hoort net zo bij de 90’s als de Flippo. Een mooie en muzikale periode, maar prestaties in het verleden bieden geen garantie voor de toekomst. Het symbolische einde van de (populariteit van)  Eurodance vind ik dan ook ‘Inside out’ van datzelfde Culture Beat. Het is immers het afscheid van een van de eerste en meest succesvolle Eurodance-acts in de top 40. Die succesboog groeit vanaf 1989 gestaag met als absolute succespiek een nummer 1 voor ‘Mr Vain’ in 1993.

Geheel in stijl van het nummer, is dan ‘Anythingmogelijk. Zowel verder omhoog als omlaag. Het is het tweede scenario. Zo verlaat de act amper anderhalf jaar later met ‘Inside out’  in een omgekeerde wereld op 23 december 1995 voorgoed de top 40. Bescheiden, via de achterdeur, vanaf plaats 40. Het is in Nederland over en met hen glijdt daarna de Eurodance in zijn geheel verder uit het zicht.

Torsten Fenslau sleutelt aan succesconcept

Even een rewind. Bijna zes jaar eerder, in het net begonnen 1990, is Culture Beat er vroeg bij. De act dat dan (net als soortgelijke acts) nog niet die succesformule heeft gevonden,  bereikt in dat jaar wel al de top 40 met  de kleine hit ‘I like you’ en is met o.a 2 Brothers On the 4th Floor en Twenty 4 Seven een van de eerste (aankomende) Eurodance-acts in de top 40.

Grondlegger Torsten Fenslau, een bekende dj uit Duitsland, heeft dan ook het afgelopen jaar al flink gesleuteld aan zijn act. Zo heeft hij Culture Beat omgevormd van  een producersproject (naast Torsten bestaat de oerversie van de act uit Jens Zimmermann en Peter Zweier),  naar een podiumact.  De teksten worden Engels en de ambient muziekstijl verdwijnt. Ook past hij achteraf gezien al heel vroeg het basisconcept van een Eurodance act toe.

Jay en Tania

Na de clubhit ‘Der Erdbeermund’. krijgt originele vocalist Jo van Nelsen zijn congé en gaat Torsten op zoek naar een rapper en een zangeres. Hij ontmoet oud-militair Jeff ‘Jay Supreme’ Carmichael, op een van zijn draaiavonden en die blijkt dat rappen nogal goed onder de knie te hebben. Jay zal later uitgroeien tot het gezicht van de act, vooral omdat hij het langst bij de act blijft terwijl de zangeressen nogal wisselen.

Want eerst is er  een kort aanloopje met de (ietwat houterige dansende) Amerikaanse Lana Earl en de hit  ‘No deeper meaning'( ze zijn nog bij Countdown als Alarmschijf). Kort daarna begint met  nieuwe Britse zangeres Tania Evans het pas echt te lopen, de combi Jay en Tania is die gewenste succesformule.  Inmiddels op en top Eurodance, is  de tweede cd ‘Serenity’ een schot in de roos.  Met de wereldhit ‘Mr Vain’ (die Torsten volgens de mythe over zichzelf heeft geschreven) , is na vier jaar sleutelen de piek van de act bereikt. Maar na pieken komen altijd dalen.  En een enorm dal is meteen funest voor het verdere succes.

Hart en gezicht

Want op 8 november 1993 komt Torsten om bij een auto-ongeluk. Niet geheel toevallig, loopt het succes met het wegvallen van de grondlegger daarna  geleidelijk  terug. Een factor is dat Torsten’s succesformule en muzikale koers door opvolger en broer Frank wordt aangepast als de Eurodance op zijn retour is, met tegengesteld effect.De definitieve nekslag is het bijna gelijktijdige vertrek van Tania en Jay in 1997. Daarmee verliest de act naast het hart ook het gezicht.

De Jay van Culture Beat (dus niet deze collega) woont na wat muzikale omzwervingen weer in New Yersey en Tania treedt nog steeds op.  De act bestaat hedendaags nog steeds, maar huidige zangeres Jackie Sangster en rapper MC4T zingen op 90’s feestjes gewoon de grootste hits mee. Niets nieuws dus, meezingen met Jay en Tania op de muziek van Torsten deed ik al in de jaren ’90.

 

Reminded and Rewinded ©