Succesformule van hart en gezicht: Culture Beat

Zo’n 24 jaar geleden was het Duitse Culture Beat een van de grootheden van de Eurodance.  De dj in onze vaste uitgaansgelegenheid heeft in de 90’s ons wekelijke verzoek ‘Got to get it’ (met een videoclip opgenomen in het mooie Faro) van Jay en Tania standaard op zijn draaitafel liggen.  Deze  hitmachine wordt uiteindelijk door vele aanpassingen qua muziekstijl en internationale podiumbezetting zeer populair, maar ziet het succes ook weer net zo snel verdwijnen. Vooral als de succesformule  zijn belangrijkste ingrediënten verliest.

Culture Beat doet het licht uit

Eurodance hoort net zo bij de 90’s als de Flippo. Een mooie en muzikale periode, maar prestaties in het verleden bieden geen garantie voor de toekomst. Het symbolische einde van de (populariteit van)  Eurodance vind ik dan ook ‘Inside out’ van datzelfde Culture Beat. Het is immers het afscheid van een van de eerste en meest succesvolle Eurodance-acts in de top 40. Die succesboog groeit vanaf 1989 gestaag met als absolute succespiek een nummer 1 voor ‘Mr Vain’ in 1993.

Geheel in stijl van het nummer, is dan ‘Anythingmogelijk. Zowel verder omhoog als omlaag. Het is het tweede scenario. Zo verlaat de act amper anderhalf jaar later met ‘Inside out’  in een omgekeerde wereld op 23 december 1995 voorgoed de top 40. Bescheiden, via de achterdeur, vanaf plaats 40. Het is in Nederland over en met hen glijdt daarna de Eurodance in zijn geheel verder uit het zicht.

Torsten Fenslau sleutelt aan succesconcept

Even een rewind. Bijna zes jaar eerder, in het net begonnen 1990, is Culture Beat er vroeg bij. De act dat dan (net als soortgelijke acts) nog niet die succesformule heeft gevonden,  bereikt in dat jaar wel al de top 40 met  de kleine hit ‘I like you’ en is met o.a 2 Brothers On the 4th Floor en Twenty 4 Seven een van de eerste (aankomende) Eurodance-acts in de top 40.

Grondlegger Torsten Fenslau, een bekende dj uit Duitsland, heeft dan ook het afgelopen jaar al flink gesleuteld aan zijn act. Zo heeft hij Culture Beat omgevormd van  een producersproject (naast Torsten bestaat de oerversie van de act uit Jens Zimmermann en Peter Zweier),  naar een podiumact.  De teksten worden Engels en de ambient muziekstijl verdwijnt. Ook past hij achteraf gezien al heel vroeg het basisconcept van een Eurodance act toe.

Jay en Tania

Na de clubhit ‘Der Erdbeermund’. krijgt originele vocalist Jo van Nelsen zijn congé en gaat Torsten op zoek naar een rapper en een zangeres. Hij ontmoet oud-militair Jeff ‘Jay Supreme’ Carmichael, op een van zijn draaiavonden en die blijkt dat rappen nogal goed onder de knie te hebben. Jay zal later uitgroeien tot het gezicht van de act, vooral omdat hij het langst bij de act blijft terwijl de zangeressen nogal wisselen.

Want eerst is er  een kort aanloopje met de (ietwat houterige dansende) Amerikaanse Lana Earl en de hit  ‘No deeper meaning'( ze zijn nog bij Countdown als Alarmschijf). Kort daarna begint met  nieuwe Britse zangeres Tania Evans het pas echt te lopen, de combi Jay en Tania is die gewenste succesformule.  Inmiddels op en top Eurodance, is  de tweede cd ‘Serenity’ een schot in de roos.  Met de wereldhit ‘Mr Vain’ (die Torsten volgens de mythe over zichzelf heeft geschreven) , is na vier jaar sleutelen de piek van de act bereikt. Maar na pieken komen altijd dalen.  En een enorm dal is meteen funest voor het verdere succes.

Hart en gezicht

Want op 8 november 1993 komt Torsten om bij een auto-ongeluk. Niet geheel toevallig, loopt het succes met het wegvallen van de grondlegger daarna  geleidelijk  terug. Een factor is dat Torsten’s succesformule en muzikale koers door opvolger en broer Frank wordt aangepast als de Eurodance op zijn retour is, met tegengesteld effect.De definitieve nekslag is het bijna gelijktijdige vertrek van Tania en Jay in 1997. Daarmee verliest de act naast het hart ook het gezicht.

De Jay van Culture Beat (dus niet deze collega) woont na wat muzikale omzwervingen weer in New Yersey en Tania treedt nog steeds op.  De act bestaat hedendaags nog steeds, maar huidige zangeres Jackie Sangster en rapper MC4T zingen op 90’s feestjes gewoon de grootste hits mee. Niets nieuws dus, meezingen met Jay en Tania op de muziek van Torsten deed ik al in de jaren ’90.

 

De legacy van Primer: Tijdreizen met paracetamol

De huidige kopafbeelding bovenaan deze pagina, is een bewerking van een foto tijdens de heropening van de South Fork Bridge in 1941. Het is inmiddels aangetoond dat er op de originele (en als echt bestempelde) foto ‘niets nieuws’ staat en dat deze setting met de hipster in de 40’s mogelijk was. Toch is het een van de  meest gedeelde ‘tijdreisfoto’sop het internet.

Met 12 Monkeys in een oneindig kringetje

Ook van tijdreisfilms zijn er legio in omloop en de meeste scenario’s drijven op van die hoofdbrekende paradoxen waarin oorzaak en gevolg één zijn, in een oneindig kringetje blijven hangen en waar de tijdlijn na de ingreep in het verleden helemaal een rommeltje wordt. Het begin is het einde en het einde… neem nog maar een paracetamol.

Goed voorbeeld is 12 Monkeys.  James Cole leeft in het jaar 2035 waarin de wereld is  vernietigd door een virus.  Dat virus moet in het jaar 1996 bewust zijn verspreid  en hij wordt teruggezonden naar dat jaar om het te voorkomen. Er gaat wat mis, hij belandt in 1990 en ontmoet zonder dat hij het weet, het latere brein achter de virusverspreiding, Jeffrey Goines. Met deze ontmoeting brengt James de gestoorde Jeffrey op het idee. Het geklooi met de tijdlijn begint, met een eindeloze timeloop als gevolg.

Terminator creeërt zichzelf

Deze paradox waarin het oorspronkelijke idee door de toekomst wordt aangedragen, ook wel de Predestination Paradox genoemd, kent feitelijk geen begin en ook geen einde. Andere voorbeelden zijn ‘Bill en Ted’s exellent adventure’ en zeker de ‘Terminator’ franchise. Daarin ontstaan door de latere ontdekking van de chip en techniek van de naar 1984 gezonden Arnie, wederom Skynet en diezelfde Arnie de Terminator.  Deze film gooit er trouwens ook nog een  Bootstrap Paradox in waarin (ondanks andere mogelijkheden) John Connor’s collega Kyle Reese, door zijn tijdreis naar hetzelfde 1984, John’s vader wordt.

Primer strijdt tegen de paradoxen

Oorzaak en gevolg zijn dus één en dat kan technisch niet. Daarentegen het tijdreizen zelf wellicht wel, maar dan wel met een aantal strakke regels, waaronder dat je jezelf niet kan (en mag) tegenkomen. De zwaar onderschatte film Primer uit 2004 past deze regels toe en gaat de strijd aan met diverse paradoxen. Dat gebeurt met een enorm ingewikkeld scenario, waarin tijdreizen en het klooien met tijdlijnen naar een hoger plan worden getild.

Shane Garruth zaait verwarring

De film is  geschreven, geproduceerd, geregisseerd door Shane Carruth, die ten tijde van de opnames zelf wetenschap studeert. Daarnaast doet hij ook de edit en speelt hij als Aaron een van de hoofdrollen. De andere rollen zijn voor vrienden en kennissen, waaronder mede hoofdrolspeler David Sullivan, die Abe speelt.

De film met veelal realistisch maar houterige communicatie met veel vakjargon, wordt geen groot bioscoopsucces. Financieel wel, gek genoeg.  Met een budget van 7000 dollar brengt het een half miljoen dollar op. Echter, het grootste succes is dat de film tot op de dag van vandaag hele hordes kijkers over de hele wereld verwart, door hen meerdere malen wordt bekeken en heftig wordt bediscussieerd.

Primer vergt nog heel wat uitleg

De film valt dan ook niet in een paar woorden uit te leggen.  Daar zijn diverse, uitgebreide analyses, een lange graphic of diverse minutenlange Youtubevideo’s voor.  De basis ligt bij twee vrienden Aaron en Abe, die een manier van tijdreizen ontdekken,  gebaseerd op een soort systeemherstel. Met de twee herstelpunten (in de vorm van twee kisten) reizen ze een week lang meerdere keren terug van eindpunt 15.00 PM naar het tijdstip 9.00 AM, als het vaste startpunt.

Daarna wordt het raar, lopen situaties door elkaar en ga je jezelf afvragen wat er nou werkelijk gebeurt.  Belangrijk onderdeel voor de ontrafeling van het volledige en ingewikkelde scenario, ligt bij de hoofdpersonen. De hint zit hem volgens velen  bijvoorbeeld al in de namen AAron en ABe die symbool staan voor de  kopieën die de hoofdpersonen van zichzelf maken als gevolg van het tijdreizen. En die kopieën ontstaan door zich niet te houden aan de basisregel, namelijk de originele tijdlijn in stand houden.

Van AA naar AB

Deze mag immers nooit worden aangepast. Daarom kunnen de namen ook staan voor een tijdlijn met het extra herstelpunt. De problemen  op de tijdlijn worden immers nog groter , als Abe met een reservekist een eerder herstelpunt (05.00 AM) creëert en Aaron dit ontdekt. Shane heeft zelf ooit gezegd dat de oplossing inderdaad daar te zoeken is en dat je vooral moet focussen op details bij de hoofdpersonen en op twee bijrollen.

Beste tijdreisfilm

Het scenario valt dus uit te pluizen, maar pak er wel een paar paracetamolletjes en een kop koffie bij.  De film wordt door onder anderen regisseur Rian Johnson ( tijdreisfilm Looper) de beste tijdreisfilm ooit genoemd, vooral omdat het met een enorm laag budget en zeer beperkte middelen de theorie van tijdreizen het sterkst benadert. Zoals Shane in zijn rol als voice-over Aaron al zegt in de film: They took from their surroundings what was needed… and made of it something more’.

Flashback 2011:’Het is lang geleden dat er iemand zo dicht bij zat’

In Nederland hebben we jarenlang belspelletjes gehad, het Siberië van tv-land. Sommige presentatoren gebruikten het als opstap naar heel wat beters, anderen zien we nu terug bij Astro tv. Maar de belspelletjes zoals we ze hebben gekend, zijn sinds 2007 van de Nederlandse buis.  Na een inval van de FIOD was het definitief over. Een paar jaar later volgt ook België, al is hier een primetime tv-programma en een rekenwonder voor nodig.

Basta

Het programma Basta van het collectief Neveneffecten heeft maar kort bestaan( 6 afleveringen) maar maakt wel maximale impact.  Het concept van ‘Koekje van eigen deeg’ werkt in het programma al bij de Belgische muziekrechtenorganisatie, internetfraudeurs en  helpdesks, maar achteraf is de kers op de taart de door velen gehate belspelletjes. Ondanks dat deze programma’s aan heel wat regels zijn gebonden, gaat programmamaker Home Games ,die de spelletjes op de Vlaamse tv verzorgt, zijn eigen gang en hangt er een sfeer van oplichting rond de programma’s.

De mol

Zo zijn er tegen de regels in,  vaak geen winnaars en wordt de veelal genoemde prijs nooit uitgekeerd. Om bewijsmateriaal te verzamelen voor de oplichting binnen Home Games, plaatsen de heren een mol in de uitzendingen voor de inside informatie.

Enter Maxine de Winne.  Afgestudeerd in ethiek en acteur, is dit voor hem de ultieme uitdaging. Na maandenlange  voorbereiding en audities, gaat Maxine in najaar 2010 aan de slag als presentator om intern de gang van zaken rond de uitzendingen te onderzoeken.

Rekensleutels

Het team gaat zich ondertussen richten op de onmogelijke opgaven die vrijwel nooit een winnaar opleveren, de beruchte rekensleutels. Het Basta team krijgt hiervoor hulp van wiskundige Gaëtan De Weert, de grootste vijand van de belspelletjesproducties. Het is hem al vaker gelukt diverse rekensleutels te ontcijferen. Rekensleutels zijn formules in opgaven die er voor zorgen dat de opgaven rekenkundig heel breed kunnen worden geïnterpreteerd, waardoor het antwoord bijna niet te raden valt.

Maxine de Winne(r)

Tijdens maanden onderzoek van het team, presenteert Maxine met steeds meer moeite en gewetenswroeging, maar dan is het eindelijk de laatste nacht voor Maxine op tv. En daarin wordt hij Maxine de Winner. Hij laat zijn tas met opnameapparatuur in de regiekamer achter en maakt live de nieuwe opgave bekend.

Strike drie

Gaëtan en het team gaan koortsachtig aan de slag en kraken de sleutel van de opgave. Gaëtan komt vervolgens tot drie keer toe in de uitzending. De eerste keer is het goede antwoord fout. Dat komt omdat de rekensleutels zo ingewikkeld zijn dat er een rekenfout bij de productie zelf wordt gemaakt.  De reactie van productieleider en  ‘big brother’ Pieter Vissers is treffend.

In zijn  microfoon wordt er ‘Het is lang geleden dat er iemand zo dicht bij zat’ gemompeld.. De tweede keer is Gaëtan, hoe bizar ook, wel de winnaar volgens de productie met het foute antwoord en de rekenfout. De derde keer probeert Gaëtan live op tv deze fout uit te leggen, maar wordt afgekapt.

De zekere winnaar weet nu wat verliezen is

De productiekamer is na het derde telefoontje uit haar doen en de latere reactie van Pieter is niet mals in die nacht. Net als later de gevolgen voor Pieter en Home Games na de uitzending van Basta. De belspelletjes worden per direct van de Vlaamse tv gehaald,  de interne bevindingen van Maxine worden bevestigd en er wordt nader onderzoek ingesteld.

Gaëtan krijgt als zeldzame winnaar de duizenden euro’s aan volledig prijzengeld uitgekeerd.  Hij flikt zijn kunstje een tijd later nog een keer bij de Waalse belspelletjes.  En zo worden de belspelletjes met zowel onterecht verliezende kijker als onterecht winnende productie, bij onze zuiderburen nog een keer de nek omgedraaid en is het definitief basta.

Andrew W.K. – Wereldkampioen feesten

Andrew W.K. ken ik van het drie minuten durende knalharde ‘Party hard’  uit 2001, maar ook platen als ‘It’s time to party en ‘Long live the party’.  Je kunt zeggen dat er een bepaald patroon in zijn nummers zit, maar dat is wel een beetje kort door de bocht.

Andrew Wilkes-Krier is naast musicus, columnist, acteur, componist, producer en eigenaar van nachtclub Santos Party House ook motivatiespreker. Zijn filosofie draait om ‘the absurdity of existence’, oftewel alles doen wat goed voelt, waar je goed in bent, met volle overgave. Elke dag, zonder verplichtingen van het dagelijkse leven, zonder alles zo serieus te nemen.

Is geen tijd voor. Feest is overgave en dat kun je overal en in je hele leven toepassen. Zo heeft hij een eigen en omgekeerde vorm van yoga, bedenkt hij een bizar workout programma,  is hij  wereldkampioen drummen  , valt hij in als weerman, moeten interviews opgeleukt worden en maakt hij van een pianospel pure rock ‘n’roll.

Zelfs in ‘Party hard’ dat maar uit maar een paar regels tekst bestaat en wordt herhaald, zit deze filosofie in verwerkt. Zo heeft het feestnummer toch een  diepere laag. Net als Andrew zelf, die doet wat hij leuk vindt en het leuk vindt wat hij doet. Andrew W,K., the ambassador of fun, een wereldkampioen feesten.

Roem in eigen land: The Ark

Een van de mooiste platen van de vroege 00’s vind ik ‘It takes a fool to remain sane’ van de Zweedse band The Ark. Vooral de krachtige tekst en de opbouw van het nummer is nog steeds waanzinnig. Het blijft een raadsel dat er nooit een internationale doorbraak is voor deze band, wellicht dat het aan George Bush ligt.

Er is meer dan Rottne

Want de band is rond de eeuwwisseling een van de grootste bands van Zweden maar ziet soortgelijke bands als The Darkness wel doorbreken in Engeland. Dat de band in het eigen Zweden wel enorm populair is,  komt naast de muziek ook door de geweldige optredens en de excentrieke zanger Ola Salo. Hij komt oorspronkelijk uit het anonieme Zweeds dorpje Rottne in de gemeente Växjö en juist doordat het als Växjo zo’n oersaai dorp is, wordt zijn drang om uit te breken enorm groot, zo stelt hij ooit in een interview.

En nu The Ark

In Växjo  ligt ook meteen de basis voor dit nummer van de latere band. Daar beginnen Ola’s vrienden Mikael  and Lasse  Ljungberg  The Ark, gewoon om als  schoolvrienden muziek te kunnen maken. Terwijl in de jaren’90 de Zweedse muziek hoogtij viert met bijvoorbeeld Dr Alban en Ace of Base, is de band bezig de juiste sound en line-up te vinden. Pas nadat de era van hun Zweedse collega’s over is, breekt de band in eigen land door met met album ‘We are The Ark’.

Voor wie dat nog niet wist. ‘It takes a fool to remain sane’, het nummer dat ook een  een verwijzing is naar de jeugd in Rottne, wordt de leadsingle  Het breekt in eigen land en zo staat metropool Växjo nu zichtbaar op de Zweedse kaart en daarnaast pakt de band meteen een internationaal succesje in Italië.  Daar is de single lang niet uit de  lijsten te slaan, maar daar blijft het bij.

Bush verknalt internationale doorbraak

Want naast Nederland en de UK, laat ook de Verenigde Staten het afweten. Goed, Amerika valt wel te begrijpen trouwens. Ola heeft het zichzelf en de band heel erg moeilijk gemaakt door de woede van veel Amerikanen op de hals te halen. Tijdens een optreden maakt Ola een verkeerde opmerking over 9/11 en later maakt hij zich ook niet populair door het nummer ‘Father of a son’ (over het mogelijk maken van adoptie voor alle relatievormen),  op te dragen aan George Bush. Inderdaad, op dat moment president en niet bepaald een voorstander in deze discussie.

Van Internationaal weer nationaal

De band moet door deze publiciteit de promotietour voortijdig afbreken. Negatieve publiciteit is ook… ja, maar dat helpt niet erg. Terug in Zweden pakken ze de draad weer op en na met overmacht het Nationale songfestival te hebben gewonnen, valt het resultaat op Europees niveau erg tegen met een van de laatste plaatsen.

Met wellicht de allerlaatste kans gemist om internationaal door te breken, is daar in 2011 het besluit te stoppen met de band. Precies tijdens hun 20-jarig jubileum en op het hoogtepunt van de roem. Alleen in eigen land helaas.

Joy en Big fun: Inner city

In de muziekwereld worden personen vaak met elkaar verwisseld. Ann Saunderson las bijvoorbeeld voor de zoveelste keer in een bio dat ze onder de naam Ruth Joy  de zangeres van Krush was geweest. Wist ze niets van. Joy? Ze heeft in die tijd juist Big Fun met Inner City.

Dubbel Joy

Had Ann wat gemist?  Even kijken, Krush bestond uit onder anderen uit Marc Gamble en Mark Brydon(later Moloko) achter de schermen en zangeres Ruth Joy op de voorgrond. Ah,  dat is geheel iemand anders,  maar ook Ann moet toegeven dat de beide dames qua artiestennaam wel wat op elkaar lijken.

Want terwijl het Britse Krush ( en met name ‘House Arrest’) een 80’s vaandeldrager in de Europese house wordt,  is Ann vele kilometers verder te vinden, in Detroit’s housescene, onder haar toenmalige (artiesten)naam Karen Joy. Enkele jaren geleden is dit nog een keer uitgelegd en definitief weerlegd door Ann.  Opgelost.

London, Detroit, Paris

Enige overeenkomst tussen de twee dames is dus de housescene, het verschil zit hem al  in standplaats Londen en Detroit. Via deze brug komen we meteen een van de beste housetracks tegen,  de klassieker ‘Big Fun van Inner City. Dat is het project van Ann’s toenmalige man Kevin Saunderson, een van de housepioneers in Detroit.

En van Paris Grey, de zangeres die het boegbeeld wordt op de grootste hits van dit project. Ann blijft net als Arthur Forest en James Pennington bij dit project wel op de achtergrond, maar heeft een belangrijk aandeel in het schrijven van de latere nummers, zoals ‘Pennies from heaven’.

Winterslaap

De grootste hit, ‘Big fun’ wordt echter door Paris geschreven op weg naar haar eerste ontmoeting met Kevin. ‘Big fun’ maakte daarna snel impact in 1988, maar de plaat galmt nog ver in de 90’s na. Het wordt een basis voor heel veel  en nog meer. Ook van de groep zelf, zoals ‘Good life’ Samen met voorganger ‘Big fun’ is het een inspiratie voor de succesvolle opkomst van de techno begin 90’s en andere stromingen. Ruth Joy en Krush zijn ondertussen dan allang verdwenen, zij worden een aantekening in  muziekhistorie.

Dat lijkt Inner City ook te worden, wellicht ten opzichte van van Krush meer een stuk onderstreepte tekst. De act  begint in 1995 aan een lange winterslaap als Paris zich gaat richten op haar gezin, maar ontwaakt in 2011 met Ann (nu ook) als zangeres. Dat resulteert in de toepasselijke single ‘Future’ maar het nieuwe, (officieel Kevin Saunderson feat.) Inner City genoemd, houdt het in 2012 bij de basis. Niet alleen qua sound, maar ook met de terugkomst van Paris. En zo is de hele Inner City familie dus helemaal terug. Waarom? Omdat het nog steeds the good life, joy en big fun is.

Vijf keer Candyman roepen is meer dan voldoende

In de cultfilm ‘Candymanuit 1992 speelt een boogieman met een haak de hoofdrol. Meer staat me er niet van BIJ. Zo, daar was de flauwe woordspeling voor de kenners van de film, waarin het in tegenstelling tot zijn vele horror-collega’s juist wel van jouw kant moet komen.  Anders is Candyman  in die tijd nergens te vinden.

Die moeite wil Helen Lyle (Virginia Madsen) in de film wel doen en ze roept netjes volgens het boekje  vijf keer zijn naam.  Het lukt en hij verschijnt, en dat is niet zo’n slimme actie.  Blijft film, na de opnames lachen ze er om.  En wij ook. Ach, eens kijken of het in het echt ook lukt.

Candyman…. Candyman…Ca…

Wacht even, wat? Jaah, dat is ook de naam van die rapper met  ‘Knocking boots’. En nee, nooit lid van N.W.A. geweest.  Kort samengevat: deze illustere groep zet eind jaren 80’s de westkust rap op de kaart, met  Dr Dre en Ice Cube in de gelederen. Nee, niet met Candyman. Echt niet.

Oh, die albumfoto. Hij komt  per ongeluk helemaal vooraan op de cover van N.W.A’s debuutalbum ‘N.W.A. and Posse’ terecht. Dat is in een tijd dat de scheiding tussen N.W.A. en de Posse nog wat vaag is.  Daarom wordt de photoshoot een ietwat amateuristische aangelegenheid, het overzicht ontbreekt een beetje, zeg maar.

Er cirkelen namelijk nog veel vrienden en kennissen om de groep heen, waaronder Candyman. Hij is in de 80’s zeer goed bevriend met Dj Scratch die weer bevriend is met later kernlid Eazy-E.  Doordat Candyman een lift krijgt van Scratch naar de shoot, komt hij op de foto terecht. En zo staan Dr Dre, Eazy-E en Ice Cube zij aan zij met…

Candyman… Candyman…

Ja, die. Die naam is er eigenlijk pas later, tijdens de photoshoot kennen de meesten hem als Candell Manson. En echt leuk vinden ze niet dat Candell zich na die foto profileert als lid van de groep. Is ook publiciteit, want in ieder geval kennen ze zijn naam nu wel in het wereldje en dat zorgt er weer voor dat  Tone Loc hem op sleeptouw neemt.

Is dat niet…

Ja, Tone Loc heeft zijn moment of fame in 1989, en Candyman wordt zijn homeboy met zeker wat talent op het podium. Producer en oud-klasgenoot Johnny ‘J.’ Jackson die later beroemd wordt met  zijn werk voor Tupac en in 2008 heel jong overlijdt, ziet dat ook. Zo  draaien de rollen om en introduceert Tone een jaar later juist zijn voormalige rechterhand op de single ‘Knocking boots ‘ als…

…Candyman!

Hé, er gebeurt niets. Nee, of zijn naam nou vijf (of in deze tekst bijvoorbeeld twaalf) keer wordt geroepen, het heeft geen zin. Candell is hiermee een beetje de anti-Candyman, hij verdwijnt juist als zijn naam veel wordt geroepen. Net als Tone Loc wordt hij namelijk door zijn eigen rapwereld als soft en te commercieel gezien. Tone kiest na zijn korte succes bewust voor een vertrek uit de muziekwereld en wordt (stem) acteur. Candyman gaat nog even verder, probeert het nog met een aantal albums, maar hij is net als die opvolger van die ene hit al een voetnootje.

Hoewel? Candyman maakt een aantal jaar geleden zijn opwachting op  ‘Where are they now?’ van Nas. Als je  mag meerappen met deze rapper over wat je nu aan het doen bent, dan ben je misschien relevanter in de muziekwereld geweest, dan het op het eerste oog lijkt. Alleen zie je het niet.

Niet zo’n gewone woensdag: A Wednesday

Ongeveer een maand geleden schreef ik deze tekst al, bedoeld voor mijn andere blog. Na vandaag, na Manchester, is het actueler dan ik heb kunnen bedenken. Het keert daarom terug op deze site omdat de indringende boodschap van ‘A Wednesday’ niet te vaak kan worden gehoord.

De film wordt dan ook gezien als een van beste Bollywood films ooit. Dat terwijl op het eerste gezicht het plot wel heel simpel is.  Het script van Neeraj Pandey lijkt zelfs wat te hebben geshopt bij eerdere Amerikaanse blockbusters. Een terrorist plaats naar eigen zeggen vijf bommen op strategische plekken in Mumbai en laat ze af gaan als er niet vier terroristen worden vrijgelaten. Maar niets is wat het lijkt.

10 minuten regel overschreden

Dat is ook al vanaf het begin met de film zelf. Via een u-bocht en een zijweg  kom ik op deze film, als ik over YouTube zwerf.  Als er wel erg veel positieve reacties zijn, doe ik nog even de IMDB-check.  Met een enorme waardering van 8.3, geef ik het een kans. Er moet iets bijzonders zijn aan de film.

Met dat in mijn achterhoofd,  is dat meteen de reden dat de film de 10-minuten regel overschrijdt. Normaal geef ik een film tien minuten en als ik er dan niet in zit, ga ik wat anders doen. So, it better be good. De film is minutenlang meer clownesk, iets dat vaak in deze films zit, en al dik over die tien minuten, gaat de muis al richting het kruisje rechtsboven.

Showtime

Maar plots grijpt de film je. In deze clowneske aanloop met veel tweedimensionale karakters,  beweegt al die tijd een onbekende man moeiteloos door de scenes heen. Als hij tussen de perikelen door zijn bestemming bereikt, een dak van een groot flatbouw, verandert de (film)sfeer volkomen. Showtime. Met een twist die je wel/niet snel ziet aankomen eindigt de film met een krachtige boodschap.

Kort maar krachtig

Wat is die boodschap dan? Zonder het einde te verraden, komt het er op neer dat als je bang wordt gemaakt door het opkomend terrorisme, je zwijgt na weer een aanslag,  de tent kan sluiten. Een handjevol terroristen tegen miljoenen goedwillende burgers. Wat klopt hier niet aan?  Dat we het bijna gewoon gaan vinden, maar ondertussen  ontwijken we plekken, beveiligen we ons steeds meer en dat is precies waar terroristen het willen hebben. Een kleine minderheid gijzelt een enorme meerderheid.

Amerikaanse versie te gewoon.

De film kent een Amerikaanse remake, met Ben Kingsley in de hoofdrol. Ondanks de inbreng van ‘King Ben’ heeft deze versie  nooit het succes gehaald van zijn voorganger. Wellicht door een paar kleine fouten.  En als we toch aan het vergelijken zijn, de titel.  ‘A Wednesday’ beschrijft de visies van de verschillende partijen van verschillende hoeken op een dag dat niet bestaat. Daarentegen is  ‘A common man’  als filmtitel letterlijk te gewoontjes en maakt de film minder verrassend.

Ook letterlijk.  Klinkt allemaal cryptisch, maar of je nou de Indiase of de Amerikaanse film ooit gaat zien, daarna snap je vast wat ik bedoel.

Reminded and Rewinded ©